ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ!

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με τη στήριξη των δεξιών και ακροδεξιών κομμάτων (τα μόνα

της πλεόν δεκανίκια) και προσπαθώντας να εφαρμόσει τις επιταγές του Μεσοπρόθεσμου

Προγράμματος που επιβάλλει η ΕΕ και το ΔΝΤ περνάει πανικόβλητη μέσα στον Αύγουστο μέτρα

ισοπέδωσης των φοιτητικών και εργασιακών κεκτημένων. Όλα τα πακέτα διάσωσης (μνημόνιο 1,

μνημόνιο 2, ανασχηματισμός κυβέρνησης, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα κ.α) έχουν αποτύχει

οδηγώντας την κυβέρνηση σ' ένα οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο όπου παράλληλα έχει να

αντιμετωπίσει την οργή και την οργανωμένη αντίσταση.

Η αποδυναμωμένη αυτή κυβέρνηση προσπαθώντας να αποφύγει τις αντιστάσεις περνάει

από την πίσω πόρτα μέσα στον Αύγουστο ένα νόμο-έκτρωμα που καταργεί κάθε ίχνος δημόσιας και

δωρεάν παιδείας. Ο νόμος αυτός προβλέπει το πανεπιστήμιο να λειτουργεί με όρους της αγοράς.

Συγκεκριμένα:

• Τα πανεπιστήμια γίνονται επιχειρήσεις! Ορίζεται ο manager ως διαχειριστής των

οικονομικών πόρων του πανεπιστημίου.

• Χάνεται η δωρεάν σίτιση,στέγαση και διανομή βιβλίων. Η φοιτητική μέριμνα περνάει στα

χέρια του τμήματος και με τις περικοπές των χρηματοδοτήσεων, το βάρος θα πέσει στους

φοιτητές.

• Η αυτοδιοίκηση του πανεπιστημίου ελέγχεται άμεσα από κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. Ο πρύτανης θα

ορίζεται από το υπουργείο και όχι από την πανεπιστημιακή κοινότητα και τη διοίκηση του

πανεπιστημίου θα αναλαμβάνουν ιδιώτες με τον τίτλο του διακεκριμένου προσώπου (ακόμα

και η εκκλησία!!!!) και θα λειτουργούν ως manager.

• ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ τα ενιαία πτυχία και οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Υποβαθμίζεται η

εκπαίδευση με την τριετή φοίτηση, το πτυχίο παίρνει τη μορφή ατομικού φακέλου με

πιστωτικές μονάδες, επιβάλλονται δίδακτρα και σεμινάρια επί πληρωμή!

• ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ το πανεπιστημιακό άσυλο. Χτυπούν το φοιτητικό συνδικαλισμό θέλοντας να

εξαφανίσουν τους κοινωνικούς-φοιτητικούς αγώνες που τους απειλούν.

• Διαγράφονται οι φοιτητές που δεν έχουν τελειώσει τις σπουδές τους σε ν+2 χρόνια! Οι

φοιτητές εντατικοποιούνται και βγαίνουν αναλώσιμοι και ελαστικοί εργαζόμενοι με την

ελάχιστη γνώση.

• Συρρίκνωση του εκπαιδευτικού προσωπικού και υποβάθμιση του περιεχομένου σπουδών,

αλλαγή των συνθηκών εργασίας.

Αν το πανεπιστήμιο δε συμμορφωθεί θα αξιολογηθεί κακώς από το κράτος και τους ιδιώτες

του ΣΔ του τμήματος. Δηλαδή αν το ίδρυμα δεν είναι επικερδές και παραγωγικό με τους όρους του

κεφαλαίου (χρήση ελάχιστων πόρων, εντατικοποιημένοι φοιτητές, περικοπή μισθών στα μέλη ΔΕΠ

κ.α) θα κλείνει! Η επικράτηση του ατομικού δρόμου έρχεται να εξαφανίσει κάθε συλλογική

διεκδίκηση στο φοιτητικό και εργασιακό επίπεδο, αποδυναμώνοντας κάθε μορφή πάλης.

Ο “εχθρός” είναι αδύναμος. Η κυβέρνηση νιώθει την πίεση της πανεπιστημιακής κοινότητας

με περίπου 300 καταλήψεις σε 7 μέρες και κινητοποιήσεις απο όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Τρέμει τη δυναμική των αγώνων του παρελθόντος. Η εμπειρία των επιτυχημένων κινημάτων του

1979 με την απόσυρση του νόμου 815, του 1990-'91 με το νόμο του Κοντογιαννόπουλου, του

2006-'07 με τη ματαίωση της αναθεώρησης του άρθρου 16 μας δίνει την αυτοπεποίθηση της νίκης.

Αγώνες που χρησιμοποίησαν το πιο μαχητικό και ενεργητικό μέσο πάλης, τις επαναλαμβανόμενες

καταλήψεις, ανατρέποντας τις αποφάσεις του κράτους. Σήμερα που γίνεται επίθεση όλων των

δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί σε βάθος χρόνου, η αντίδραση πρέπει να είναι ανάλογη. Η

πολιτική των από πάνω έχει αποτύχει παταγωδώς και είναι στο χέρι μας να μην παρασυρθούμε

από την κατρακύλα της. Τώρα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να στηθεί ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο,

που όχι μόνο θα ανατρέψει το νόμο της Διαμαντοπούλου αλλά και θα συνδεθεί με τα υπόλοιπα

πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας για να ανατρέψει την ίδια την κυβέρνηση.

Καλούμε όλους τους διδάσκοντες, μαθητές, φοιτητές κι όλη την κοινωνία να βγει σε αγώνα

διαρκείας με σκοπό την:

• Ανατροπή του Νόμου Διαμαντοπούλου και του συνόλου της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

• Ανατροπή του Μνημονίου και της κυβερνητικής πολιτικής.

• Άμεση απεμπλοκή της χώρας από την επιτήρηση ΕΕ και ΔΝΤ. Δεν θα πληρώσουν οι

εργαζόμενοι την κρίση τους!

• Αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και έξοδος απο την ΕΕ και το Ευρώ.

• Άμεση στάση πληρωμών και διαγραφή του χρέους.

• Εθνικοποίηση των τραπεζών και στρατηγικών παραγωγικών μοναδων με εργατικό έλεγχο.

• Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, την ασφάλιση, ούτε

ένα ευρώ για το χρέος και τους τραπεζίτες.

• Απαγόρευση των απολύσεων. Καμία σκέψη για άρση της μονιμότητας στο δημόσιο.

• Καμία κατάργηση του ασύλου. Διεύρυνση του ασύλου σε σχολεία κι εργασιακούς χώρους

Κληρονομιά του Δεκέμβρη- η εξέγερση του σήμερα

«Πλανιέται σήμερα στην Ευρώπη, μετά τις βιαιότητες των Αθηνών, ένα άρωμα άνοιξης των λαών, ένα φάντασμα γενικευμένης εξέγερσης της ευρωπαϊκής νεολαίας
ενάντια στην κρίση, ενάντια στους συντηρητισμούς, ενάντια στο καπάκι της τάξης, που αποβαίνει όλο και πιο καταπιεστικό, ενάντια στις παχύσαρκες αστικές τάξεις, που έχουν οδηγήσει τις δυτικές κοινωνίες στο χείλος της αβύσσου και δεν αφήνουν στις νέες γενιές παρά το αβέβαιο μέλλον του άλματος στο κενό. Η γενιά των 700 ευρώ, υπερπτυχιούχος και υποπληρωνόμενη, αυτή που πιστεύει ότι χάνει τη ζωή της προσπαθώντας να την κερδίσει, δεν θα δεχτεί να θυσιαστεί χωρίς επαναληπτικές εξεγέρσεις.» (Κριστόφ Μπαρμπιέ, διευθυντής του συντηρητικού εβδομαδιαίου γαλλικού «Εξπρές»)
Πριν από δύο χρόνια η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου στάθηκε η αφορμή για μια αναπάντεχη εξέγερση που κατάφερε να καταγράψει με ρεαλιστικούς όρους την πραγματικότητα της σύγχρονης ελληνικής καπιταλιστικής κοινωνίας απογυμνώνοντας την από το φανταχτερό περιτύλιγμα των χριστουγεννιάτικων διακοπών . Ακόμη και οι πιο ισχυροί ιδεολογικοί μηχανισμοί του συστήματος δεν στάθηκαν αρκετοί για να αναχαιτίσουν την συσσωρευμένη οργή και έτσι ζήσαμε για πρώτη φορά έναν θερμό Δεκέμβρη ,όχι κάτω από τα φώτα του καταναλωτισμού και τον φτηνό εντυπωσιασμό των γιορτινών προγραμμάτων της τηλεόρασης αλλά μέσα στις πορείες ,στους δρόμους, στις συνελεύσεις… Πανικόβλητος ο αστικός κόσμος και οι εξουσίες του(ΜΜΕ και κομματικός κόσμος) έτρεξαν να καταδικάσουν την ενέργεια ως ένα μεμονωμένο περιστατικό για να προλάβουν τα χειρότερα και προσπάθησαν να το παρουσιάσουν σαν μια ανούσια σύμπτωση. Τα συμπτώματα όμως ,φανερώνουν πάντα την ασθένεια και ο πυρετός του Δεκέμβρη έδειξε ότι η ανεργία, η ανασφάλεια, η φτώχεια, οι υπερεντατικοί ρυθμοί ζωής δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά αλλά η καθημερινότητα των «νοσούντων» του καπιταλισμού. Με όπλα του ,τον αυθορμητισμό και μακριά από κάθε είδους αντιπροσώπευση, το κίνημα κατάφερε να αναδείξει την αμεσοδημοκρατία και να συντονιστεί μέσα από διαδικασίες συνελεύσεων και σωματείων αφήνοντας μεγάλη παρακαταθήκη και αρκετούς τριγμούς στο αστικό οικοδόμημα .Φυσικά η απάντηση ήταν άμεση ,ισχυρή και μέσω της γνωστής οδού…
Δύο χρόνια αργότερα το Μνημόνιο και οι πολιτικές, που το υπαγορεύουν, δολοφονούν. Δεν είναι υπερβολή. Δεν είναι δολοφονική η απελευθέρωση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας στο πεδίο των μισθών και των συμβάσεων εργασίας για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, που είτε απολύονται, είτε εξαναγκάζονται σε μισθούς πείνας, σε απλήρωτη ή μειωμένη εργασία, ενώ το στοιχειώδες κόστος ζωής ανεβαίνει ταχύτατα και το κράτος αθετεί κρισιμότατες υποχρεώσεις του απέναντι στους πιο αδύνατους πολίτες; Δε δολοφονείται το μέλλον της νεολαίας μας, με τις τεράστιες περικοπές πόρων στην εκπαίδευση, τη μετατροπή της σε υποχείριο των αγορών, την ανεργία και την ανυπαρξία διεξόδων που καραδοκούν; Και πώς αλλιώς παρά ως δολοφονική μπορεί να χαρακτηριστεί η κατάργηση της ασφαλιστικής κάλυψης για σωρεία εξετάσεων και αναλωσίμων ζωτικής σημασίας για μεγάλη ομάδα σοβαρά ασθενών (π.χ. καρκινοπαθείς, διαβητικοί); Σε αυτήν την περίοδο ο κόμβος της 6ης Δεκέμβρη σηματοδοτεί τις νέες μάχες που καλούμαστε να δώσουμε το επόμενο διάστημα. Μια γενιά που την πυροβολεί καθημερινά η ιδιότυπη χούντα ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ βλέπει στο πρόσωπο του Αλέξη τον ίδιο της τον εαυτό. Μέσα από την καταδίκη των δολοφόνων του Αλέξη δικαιώνεται το αίτημα του Δεκέμβρη για καταδίκη των φυσικών αυτουργών έχοντας υπόψη όμως ότι η πραγματική καταδίκη των πολιτικών αυτουργών μπορεί να γίνει μόνο μέσω του μαζικού πολιτικού εκβιασμού του κινήματος. Όμως τα αιτήματα του Δεκέμβρη παραμένουν ακόμα ανεκπλήρωτα όταν μια ολόκληρη γενιά βλέπει τα δικαιώματά της να τσακίζονται και να υποθηκεύεται το μέλλον της, όταν εντείνεται η καταστολή και η αστυνομοκρατία, όταν συνεχίζονται οι διώξεις αγωνιστών και μαθητών με βάση τον επαίσχυντο τρομονόμο και το ιδιώνυμο της κουκούλας. Η φλόγα του Δεκέμβρη θα ανάψει ξανά με τη νεολαία πυροκροτητή ευρύτερων αντιστάσεων, στο πλάι των εργαζομένων, του λαϊκού κινήματος και κάθε αγωνιζομένου κλάδου.

ΚΑΛΩΣ ΤΑ "ΜΕΤΡΑ"ΜΑΣ ΤΑ ΔΥΟ

Η κυβέρνηση με τα νέα μέτρα οδοστρωτήρα που εξήγγειλε για την παιδεία ξεκίνησε πόλεμο εναντίον μας . Τα μέτρα συνοψίζονται στα εξής:
1. Αξιολογητές απ' όλο τον κόσμο - ανοίξαμε και σας περιμένουμε
2. Χρηματοδότηση με προϋποθέσεις - και κατουρημένες ποδιές άμα λάχει
3. Πρυτάνεις με διεθνή διαγωνισμό - ο καλύτερος πρύτανης του κόσμου ήρθε από μακριά
4. Οριοθετούνται ΑΕΙ-ΤΕΙ - πόσο νούμερο είμαι τελικά!!!
5. Θα μείνουν τα μισά Ιδρύματα - λίγοι και καλοί
6. Αποβάλλονται οι «αιώνιοι» - οξω από τις πανεπιστημιάρες μας!
7. Θα υποδέχονται ξένους φοιτητές - welcome to ellada!

Πέρσι ξεκίνησε για πρώτη φορά η αξιολόγηση των ελληνικών πανεπιστήμιων. Στόχος της αξιολόγησης είναι η κατάταξη των πανεπιστήμιων σε «καλύτερα και χειρότερα» ή πιο σωστά, σε παραγωγικά ή μη, σύμφωνα με τα κριτήρια της αγοράς. Μια καλή θέση στην κατάταξη μεταφράζεται σε καλύτερη χρηματοδότηση στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο σε σχέση με τα υπόλοιπα, οδηγώντας τις «κακώς» βαθμολογούμενες σχολές στην κούρσα για την εύρεση ιδιωτικών επενδύσεων. Η οικονομική διαχείριση των πανεπιστημίων περνά πλέον στον επιχειρηματικό κόσμο. Ο αποκλεισμός του φοιτητή από τη διαχείριση του πανεπιστήμιου ολοκληρώνεται και τυπικά με την απομάκρυνση του από τα όργανα «συνδιοίκησης» η οποία περνάει αποκλειστικά στους πρυτάνεις και τις συγκλήτους(όχι πως ο λόγος μας μετρούσε μέχρι τώρα). Ο πρύτανης θα ορίζεται από το υπουργείο παιδείας με διεθνή διαγωνισμό και θα περιορίζεται καθαρά σε ακαδημαϊκά-πολιτισμικά ζητήματα, ενώ η διοίκηση των οικονομικών περνά στους manager. Το κύρος του πρύτανη θα έγκειται στην ικανότητα του να συνδέει την αγορά και την προσέλκυση κεφαλαίου στα πανεπιστήμια.
ΟΡΙΟΘΕΤΟΥΝΤΑΙ ΑΕΙ - ΤΕΙ
Επανεξετάζονται οι όροι πανεπιστήμιο και τεχνολογικό ίδρυμα των οποίων τα επιστημονικά αντικείμενα δεν θα συγχέονται πλέον. Ως «πανεπιστήμιο» θα νοείται το σύνολο των σπουδών σαν ενότητα ενώ τα ΤΕΙ θα επιτελούν διαφορετικό ρόλο, πιο τεχνολογικό δηλαδή με περισσότερα εργαστήρια και λιγότερη θεωρία. Ένα μεγάλο μέρος των ΤΕΙ θα κατέβουν εκπαιδευτικό επίπεδο και θα αποτελέσουν ξανά, όπως στο παρελθόν, τεχνολογικά και μόνο ιδρύματα. Η πληθώρα των ΤΕΙ θα πάψει να ανήκει στην ανώτατη βαθμίδα, όπως συμβαίνει σήμερα, το κριτήριο θα είναι το περιεχόμενο και η ποιότητα των παρεχόμενων σπουδών. Η οριοθέτηση ΑΕΙ -ΤΕΙ μεταφράζεται σε υποβάθμιση των ΤΕΙ. Το μέτρο αυτό έρχεται να ολοκληρώσει τον κατακερματισμό των εργασιακών δικαιωμάτων και τη διάσπαση της συλλογικότητας που ξεκίνησε με το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων(ΕΠΠ). Παράλληλα, ανασχεδιάζεται πλήρως και ο χάρτης των Ιδρυμάτων και από τα συνολικά ΑΕΙ και ΤΕΙ, που λειτουργούν σήμερα, θα συνεχίσουν να υπάρχουν στα τέλη του 2011 μόνο τα μισά!! Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνει τις συγχωνεύσεις τμημάτων ή και σχολών ομοειδούς επιστημονικού αντικειμένου, τις συγχωνεύσεις ΑΕΙ και ΤΕΙ μεταξύ τους, καθώς και την ενσωμάτωση ενός μέρους πανεπιστημίου ή τεχνολογικού ιδρύματος σε ένα άλλο. Η νοοτροπία της «μεταρρύθμισης» αυτής αντιστοιχείται με τον «Καλλικράτη» σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ
Στα 2ν έτη θα αποβάλλονται από τα πανεπιστήμια οι φοιτητές, όπως είχε ήδη προετοιμαστεί και από το νόμο πλαίσιο. Παράλληλα εισάγονται και προαπαιτούμενα μαθήματα τα οποία θα πρέπει να έχει περάσει κάθε φοιτητής προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές στο επόμενο έτος . Η κυβέρνηση και η υπουργός παιδείας χαρακτηρίζουν τους αιώνιους φοιτητές ως « βάρος» για τα ελληνικά πανεπιστήμια, παραβλέποντας μάλλον το γεγονός ότι οι αιώνιοι φοιτητές δεν αποτελούν χρηματική επιβάρυνση για το κράτος αφού δεν λαμβάνουν βιβλία και φοιτητική μέριμνα. . Εκτός όμως από την αποβολή των αιώνιων φοιτητών, αλλαγές επέρχονται και στον τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Οι μαθητές δεν θα εισάγονται σε τμήματα αλλά σε σχολές και το πρώτο έτος θα θεωρείται προπαρασκευαστικό. Ανάλογα λοιπόν με τις επιδόσεις τους σ’ αυτό οι φοιτητές θα τοποθετούνται στο τμήμα που τους «αντιστοιχεί» με «αξιοκρατικά» πάντα κριτήρια. Με την κατάργηση των πανελληνίων εξετάσεων, την εισαγωγή προπαρασκευαστικού έτους και τις αλλαγές που έπονται προωθείται ο φαύλος κύκλος της παραπαιδείας και στην ανώτατη εκπαίδευση. Για χιλιάδες φοιτητές λοιπόν το δικαίωμα στη μόρφωση, τη δουλειά και την αξιοπρεπή ζωή ,αποτελεί πια παρελθόν. Με τον τρόπο αυτό η εντατικοποίηση των σπουδών ενισχύεται ακόμα περισσότερο και το άγχος για την εισαγωγή περνά από τα μαθητικά θρανία στα φοιτητικά έδρανα. Ο φοιτητής χάνει κάθε ίχνος ελεύθερου χρόνου, αδυνατεί έτσι να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε συλλογική ή μη δραστηριότητα και μετατρέπεται ευκολότερα σε ελαστικό εργαζόμενο, με πλήρη άγνοια των εργασιακών δικαιωμάτων του και παθητικό καταναλωτή όπως η κυβέρνηση και η ΕΕ επιθυμούν.
ΕΘΝΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΟΣΟΝΤΩΝ
Το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων είναι ένας ακόμη ευρωπαϊκός νεωτερισμός που σκοπό έχει να κάνει ‘ανώτερη’ την ποιότητα της εκπαίδευσης. Η λειτουργία του συνίσταται στην κατάταξη των ατόμων-αποφοίτων- μαθητών σε 8 βαθμίδες με βάση τις ικανότητες ,τις δεξιότητες και τις γνώσεις του. Η κατάταξη θα γίνεται ως εξής ; στην πρώτη βαθμίδα θα έχουν την τύχη να μπαίνουν οι απόφοιτοι Γυμνασίου, στη δεύτερη οι απόφοιτοι των τεχνικών λυκείων και στην τρίτη των Ενιαίων. Στα επόμενα 5 level και κατά ιεραρχική σειρά πάντοτε ,θα κατατάσσονται οι απόφοιτοι των ΚΕΣ ,ΤΕΙ, ΑΕΙ, κάτοχοι Master και τέλος διδακτορικοί. Η ένταξη του ατόμου σε μια κατηγορία θα γίνεται με βάση ,πέρα των γνώσεων που θα πιστοποιούνται από τις μονάδες που θα σου δίνει ένα πτυχίο, και από τις ικανότητες π.χ. γνώση ξένης γλώσσας αλλά και τις δεξιότητες π.χ. σεμινάρια. Όλα τα παραπάνω θα κωδικοποιούνται σε μονάδες τις οποίες θα μαζεύει ο κάθε υποψήφιος που θέλει να ανέβει την σκάλα του Ε.Π.Π. και να επανδρώσει τα ανώτερα στρώματά του.
Η ποιότητα της γνώσης πλέον μετριέται με μονάδες! Η ποσοτικοποίηση της εκπαίδευσης ,που είναι η άμεση λειτουργία του Ε.Π.Π., καθιστά τη γνώση κάτι άμεσα εμπορεύσιμο και ρευστό όπου η απόκτηση μιας πιστοποίησης δεν μεταφράζεται σε επαγγελματικά δικαιώματα και εύρεση εργασίας με σταθερούς όρους αλλά σε μονάδες και αριθμούς. Έτσι το Ε.Π.Π. αποδεσμεύει τα επαγγελματικά δικαιώματα από το πτυχίο ρίχνοντας τον μελλοντικό εργαζόμενο στο στίβο της ελαστικής εργασίας όπου θα είναι αναγκασμένος να τρέχει για να επανακαταρτιστεί, να μαζέψει μονάδες, να προσαρμοστεί στις νέες ανάγκες της εργοδοσίας μήπως και μπορέσει να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους εργασίας. Όσοι βέβαια, δεν διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα να μαζέψουν τα απαραίτητα χαρτιά θα περιοριστούν στα αρχικά στάδια του ΕΠΠ, γιατί ας μην έχουμε αυταπάτες, σε ένα σύστημα όπου η εκπαίδευση μετατρέπεται σε εμπόρευμα για να την αποκτήσεις θα πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να πραγματοποιήσεις αυτή την αγορά. Οι καθαρά ταξικοί φραγμοί που μπαίνουν από το ΕΠΠ καθιστούν τη δημόσια δωρεάν παιδεία ένα ανέκδοτο και μετατρέπουν τη γνώση από δικαίωμα σε δυνατότητα, ίσως και τύχη. Τα πράγματα, λοιπόν, γίνονται ξεκάθαρα: όποιος μπορεί να μαζέψει τίτλους σπουδών και πιστοποιήσεις από σεμινάρια θα εξασφαλίζει ευνοϊκότερους όρους δουλειάς και ζωής. Άμεση επίπτωση της ποσοτικοποίησης είναι και η διάσπαση κάθε συλλογικότητας. Ο καθένας θα προσπαθεί να μαζέψει τα κουκιά για να γεμίσει το δικό του σακούλι και θα βρίσκεται μόνος απέναντι στην εργοδοσία αφού κάθε άτομο θα διαθέτει ξεχωριστό φάκελο προσόντων που θα προσμετρούνται οι ικανότητες του. Θα μπορουν φυσικα, με την απόκτηση κάποιων επιπλέον ικανοτήτων, να μεταπηδήσουν σε κάποιο ΑΕΙ και άρα σε ανώτερη βαθμίδα. Με το ΕΠΠ, η ανταγωνιστικότητα και ο κατακερματισμός της εργασίας γίνονται πλέον νόμος και η διεκδίκηση συλλογικών δικαιωμάτων και συμβάσεων πάει περίπατο, αφού ο καθένας μας θα διαθέτει διαφορετικά αιτήματα. Σπάει η εργατική τάξη σε άτομα και οι κοινωνικές ανάγκες μετατρέπονται σε ατομικά συμφέροντα.
ΕΝΙΑΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Απέναντι στην πολιτική του κεφαλαίου και την εμπορευματοποίηση της παιδείας που στόχο έχει την πλήρη προσαρμογή της ανώτατης εκπαίδευσης στους νόμους της αγοράς και την παραγωγή εργαζόμενων εξειδικευμένων και καταρτίσιμων, αναλώσιμων και πειθαρχημένων, εμείς προτάσσουμε απελευθερωτική παιδεία. Μια δωρεάν και δημόσια παιδεία που ξεκινά με ενιαία 12-χρονη υποχρεωτική εκπαίδευση που παρέχει στο άτομο γενικές γνώσεις και του δίνει τη δυνατότητα να καλλιεργήσει τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντα του. Ένα σχολείο που προάγει την κριτική σκέψη και συμβάλλει στη δημιουργία ολοκληρωμένων ανθρώπων ικανών να επιλέξουν με βάση τις κλίσεις, τα ενδιαφέροντα τους και τις κοινωνικές ανάγκες την ανώτατη εκπαίδευση που τους ταιριάζει.
Προτάσσουμε και παλεύουμε για Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση (ΕΠΕ). Βασικός άξονας της ΕΠΕ είναι η σύζευξη θεωρίας-πράξης, δηλαδή της θεωρητικής και της πρακτικής εργασίας. Απαιτούμε ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Πανεπιστημιακή εκπαίδευση που παρέχει ολοκληρωμένη γενική θεώρηση του γνωστικού αντικειμένου. Διαφωνούμε με το διαχωρισμό θεωρητικής και τεχνολογικής γνώσης (ΑΕΙ-ΤΕΙ-ΚΕΣ-ΙΕΚ) που δημιουργούν εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων. Κάθε εργαζόμενος θα πρέπει να έχει γνώση ολόκληρης της παραγωγικής διαδικασίας. Διαφωνούμε με τη δημιουργία εξειδικευμένων εργατών «βίδας» αποκομμένων από την παραγωγή οι οποίοι δεν γνωρίζουν τα υπόλοιπα στάδια παραγωγής του προϊόντος καθώς επίσης τη χρήση και την αξιοποίηση του. Διαφωνούμε με την εξειδίκευση σε προπτυχιακό επίπεδο και προτείνουμε η εξειδίκευση να λαμβάνεται μεταπτυχιακά και όχι με έξοδα του εργαζόμενου. Απαιτούμε την κατάργηση οποιουδήποτε εξεταστικού φραγμού σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης και οποιουδήποτε ταξικού-οικονομικού φραγμού που έχουν σαν άμεσο αποτέλεσμα όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να διεκδικούν και να καταλαμβάνουν υψηλότερες θέσεις στην παραγωγή. Όσον άφορα στην έρευνα πρέπει να γίνεται με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και να ελέγχεται από τους εργαζόμενους και τους φοιτητές. Στα πλαίσια της δημόσιας και δωρεάν παιδείας κρίνεται απαραίτητη η δωρεάν σίτιση και στέγαση όλων των φοιτητών με κρατική χρηματοδότηση.
ΕΑΑΚ-εντροπία

Όταν το άδικο γίνεται νόμιμο. . . η εξέγερση γίνεται καθήκον για τον καθένα μας!

Ακόμη κι αν δεν ασχολείται κάποιος με την πολιτική, αρκεί ένα απλό ζάπινγκ στην τηλεόραση και σίγουρα έχει πετύχει περιχαρείς opinion makers της εποχής μας (βλ.Πρετεντέρη και πάσης φύσεως σαρδανάπαλο) να πλέκουν το εγκώμιο των αλλαγών που επιτέλους θα φέρουν την ανάπτυξη και τον εξευρωπαϊσμό των ελληνικών πανεπιστημίων.
Για να εξευρωπαϊστούμε λοιπόν, πρέπει τα ελληνικά πανεπιστήμια να "απογαλακτισθούν" επιτέλους από την κρατική χρηματοδότηση. Εξάλλου είναι τόσοι οι φιλότιμοι επιχειρηματίες που θα ήθελαν να υιοθετήσουν ένα ορφανό πανεπιστήμιο.
Μιλώντας κυριολεκτικά αυτό σημαίνει ότι το πανεπιστήμιο από την κοινωνία περνάει στον έλεγχο και τις προσταγές των ευεργετών του που ούτε φιλότιμοι, ούτε φιλόπτωχοι είναι. Κάθε επιχειρηματίας, όμιλος ή πάσης φύσεως επενδυτής θα επεδίωκε να επωφεληθεί από την έρευνα και την εργασία μέσα στα πανεπιστήμια (βλ. έρευνα του ΕΜΠ που ανέδειξε τα πετρέλαια Βαρδινογιάννη). Έτσι, μέσα από τον έλεγχο των σπουδών μας, το κεφάλαιο της χώρας θα δημιουργήσει τους αυριανούς εργαζόμενους που το βολεύουν.
Σ' αυτό βέβαια βοηθούν άλλα τόσα νομοθετήματα που εντατικοποιούν τις σπουδές μας. Όπως το ανώτατο όριο σπουδών σε συνδυασμό με την εισαγωγή μαθημάτων αλυσίδες και προαπαιτούμενων για την συνέχιση ή επανάληψη του εξαμήνου (ή έτους), την εισαγωγή απουσιών και την κατάργηση της έννοιας ακαδημαϊκών διαλέξεων καθώς και την μείωση των εξεταστικών.
Και άντε πες τα καταπίνεις όλα αυτά, επιταχύνεις και παίρνεις το πτυχίο. Λυπάμαι που θα σε στεναχωρήσω αλλά η κούρσα δε σταματάει εδώ.
Το ευρωπαϊκό μοντέλο σπουδών που τόσο θέλουμε να ακολουθήσουμε καταργεί το πτυχίο ως μοναδική προϋπόθεση για την επαγγελματική αποκατάσταση. Τη θέση του παίρνει ένας "φάκελος προσόντων" που ο καθένας μόνος του θα φροντίζει να το φουσκώνει με ξένες γλώσσες, σεμινάρια, πληροφορική κτλ.
Προφανώς τα παραπάνω αναφέρονται σε ανθρώπους που έχουν την οικονομική άνεση.
Κι άντε πες κουτσά στραβά τα φέρνεις βόλτα. Η κούρσα πάλι δε σταματάει εδώ. Η δια βίου εκπαίδευση του υπουργείου επιβάλλει να επανακαταρτίζεσαι συνεχώς για να μπορείς να διεκδικήσεις ή να κρατήσεις μία θέση εργασίας. Έτσι οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι θα επιδίδονται σε έναν αέναο ανταγωνισμό μετά από τον οποίο καθένας μόνος του θα διαπραγματεύεται τους όρους εργασίας του απέναντι στον εργοδότη.
Επειδή όμως ούτε θα τα καταπιείς ούτε κουτσά στραβά θα τα φέρεις βόλτα και ξέρουν πως τέτοιες αλλαγές δεν περνούν χωρίς αντιδράσεις, η κυβέρνηση φρόντισε σχεδόν κρυφά μες στο κατακαλόκαιρο να ενισχύσει τον πιο κατασταλτικό της νόμο. Ο λόγος για τον τρομονόμο σύμφωνα με τον οποίο τώρα πια ένας απλός διαδηλωτής μπορεί να κατηγορηθεί ως τρομοκράτης, ποινικοποιώντας ξεδιάντροπα τους αγώνες φοιτητών κι εργαζομένων. Ήδη οι σχολές ανά την Ελλάδα ξεκίνησαν κύκλο συνελεύσεων και κινητοποιήσεων.
Το μέλλον που μας ετοιμάζουν δε μας χωρά πουθενά!
Αγώνας μέχρι τη νίκη με συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις
Όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις
ΕΝΤΡΟΠΙΑ-ΕΑΑΚ

Η ΑΛΙΚΗ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΣΤΗ ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΗΛΙΟΥ...

Η Αλίκη είναι “το κορίτσι της διπλανής πόρτας”. Μια απλή συνηθισμένη κοπέλα. Η οικογένειά της ανήκει σε αυτό που μας μάθανε να αποκαλούμε “μεσαία κοινωνική τάξη” χωρίς πολλές πολλές διευκρινίσεις, ίσα ίσα για να θολώνουμε το πραγματικό τοπίο της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.

Η Αλίκη μεγάλωσε με σαφείς προσανατολισμούς που είναι παρόμοιοι για τα περισσότερα παιδιά της χώρας στην οποία εκτυλίσσεται η ιστορία μας. Ηταν από μικρή αποφασισμένη να σπουδάσει, να “έχει ένα πτυχίο στο χέρι”- διαβατήριο για να διεκδικήσει με καλές (όπως πίστευε ) προοπτικές μια θέση στην “αγορά εργασίας”. Για αυτό τον λόγο ήταν πάντα “καλή μαθήτρια”, επιμελής και με διαγωγή “κοσμιοτάτη”. Συνήθως ήταν “απουσιολόγος”. Αυτή ήταν η διάκριση που δινόταν στους καλούς μαθητές. Καταγραφή των συμμαθητών που απουσίαζαν ή αποβάλλονταν από το μάθημα. Οπως και να ΄χε η Αλίκη είχε κι αυτή ένα ... πόστο! Αλλες φορές σήκωνε τη σημαία της χώρας στις μαθητικές παρελάσεις. Σε αυτή τη χώρα όλοι ήταν ίσοι, ζούσαν αγαπημένοι και πάνω απ΄ όλα σέβονταν αυτό το σύμβολο. Από σεβασμό σε αυτό, οι πολιτικοί της χώρας δεν καταχράστηκαν ποτέ δημόσιο χρήμα, οι εφοπλιστές δεν έβαζαν ποτέ σημαίες άλλης χώρας στα πλοία τους για να πετύχουν ακόμη μεγαλύτερες φοροαπαλλαγές, οι βιομήχανοι από σεβασμό στη σημαία τη χώρα και την οικονομία της δεν μετέφεραν ποτέ τα εργοστάσιά τους σε χώρες με φθηνότερα εργατικά χέρια, η θρησκευτική ηγεσία ( σε αυτή τη σχεδόν θεοκρατικού καθεστώτος χώρα ) δεν ασχολήθηκε ποτέ με οικόπεδα, real estate, σκανδαλώδεις ευνοϊκές ρυθμίσεις σε θέματα της εκκλησιαστικής- μοναστηριακής περιουσίας. Και το σπουδαιότερο, όταν στην πρόσφατη ιστορία της αυτή η χώρα βρέθηκε κατακτημένη, η σημαία που σήκωνε η Αλίκη στις παρελάσεις ήταν αυτή που κράτησε πάλι τους πολίτες ενωμένους. Καμία κοινωνική τάξη δεν συνεργάστηκε με τον κατακτητή, κανένα από τα πλούσια “τζάκια” της χώρας δεν πλούτισε στην κατοχή, κανένας πολιτικός δεν παγίδευσε το λαϊκό κίνημα αντίστασης που είχε αναπτυχθεί τότε. Κάτι είχε ακούσει η Αλίκη στο σχολείο και για μια περίοδο εμφυλίου πολέμου στη χώρα της, όπως επίσης και για μια εποχή στην οποία στρατιωτικοί αυτής της χώρας επέβαλαν δικτατορία. Αυτά τα θέματα όμως δεν ήταν τα sos στην ιστορία, οπότε δεν είχε δώσει προσοχή. Ας συνεχίσουμε όμως...

Η Αλίκη είχε φτάσει στο Λύκειο και άρχισε την προετοιμασία για να “περάσει” στο Πανεπιστήμιο. Διάβαζε πολλές ώρες στο σπίτι και την υπόλοιπη μέρα την ξόδευε στο σχολείο και το φροντιστήριο. Η οικογένειά της έδωσε αμέτρητα λεφτά στα φροντιστήρια εκείνη την περίοδο. Μερικές φορές η Αλίκη αναρωτήθηκε γιατί χρειάζονται τα φροντιστήρια και τα δίδακτρα σε μια χώρα που η Παιδεία παρέχεται δωρεάν, αλλά γρήγορα έδιωχνε αυτές τις σκέψεις από το μυαλό της. Ετσι κι αλλιώς δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Για αυτό ήταν σίγουρη. Και τι να έκανε δηλαδή ; Πορείες και συλλαλητήρια ; Η΄- φτου κακά – καταλήψεις ;Κάτι είχε ακούσει στο σχολείο της για κινητοποιήσεις, κάτι μέρες δεν είχε σχολείο γιατί “είχαν κατάληψη”, αλλά δεν έδινε σημασία. “Είναι δυνατόν να χάνουμε μαθήματα τώρα που πάμε για Πανελλαδικές” σκεφτόταν και πολλές φορές θύμωνε με τους συμμαθητές της που ψήφιζαν στις συνελεύσεις για καταλήψεις.

ΟΙ ΚΟΠΟΙ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ, Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Χαλάλι το διάβασμα. Χαλάλι τα λεφτά στο φροντιστήριο. Η Αλίκη τα κατάφερε στις εξετάσεις. Μπήκε στο Παιδαγωγικό. Δεν ήταν όνειρό της να γίνει δασκάλα, αλλά είχε μάθει ότι ολοκληρώνοντας αυτή τη σχολή θα έβρισκε σίγουρα δουλειά, οπότε δεν το πολυσκέφτηκε όταν συμπλήρωνε το μηχανογραφικό. Ήταν πλέον φοιτήτρια. Μπροστά της είχε τέσσερα χρόνια φοιτητικής ζωής και μετά βλέπουμε. Ήταν ώρα να διασκεδάσει, να κάνει νέες φίλες, νέους φίλους, να φλερτάρει, να γουστάρει, να ξενυχτήσει, να πάει σε πάρτυ. Πήγαινε και στη σχολή. Παρακολουθούσε τα μαθήματα, κρατούσε σημειώσεις, δεν έβρισκε και μεγάλες διαφορές από το Λύκειο.

Από την πρώτη μέρα, την είχαν υποδεχτεί δεκάδες συμφοιτητές της οργανωμένοι σε ποικιλόχρωμα γκρουπάκια.... Της είχε κάνει εντύπωση ότι μόλις πάτησε το πόδι της στη σχολή για να κάνει την εγγραφή της, μια ομάδα φοιτητών σχεδόν την ... απήγαγε και την κατηύθυνε σε ένα τραπεζάκι (γαλάζιο ή πράσινο δεν θυμόταν ακριβώς) όπου άλλοι χαμογελαστοί φοιτητές ήταν πρόθυμοι να συμπληρώσουν για λογαριασμό της την αίτηση εγγραφής. Εφυγε βαρυφορτωμένη με δώρα (γαλάζια, πράσινα,πορτοκαλί... ) όπως φάκελοι, μπλοκ, πασοθήκες κ.τ.λ ενώ δύο μέρες μετά δέχτηκε νέα “επίθεση φιλίας”. Το κινητό της χτυπούσε ασταμάτητα... Οι νέοι φίλοι της την προσκαλούσαν για καφέ ώστε να την κατατοπίσουν σχετικά με τη σχολή και την πόλη, όχι για να την ψήσουν να ενταχθεί στην παράταξη που ήταν ενταγμένοι...Με τους νέους φίλους της περνούσε καταπληκτικά. Βόλτες, clubbing, μπουζούκια, ξενύχτια, πάρτυ. Στους ίδιους απευθυνόταν και για τα ζητήματα της σχολής. Είχαν πάντα σημειώσεις, πληροφορίες,γνωριμίες, μπορούσαν να τη βοηθήσουν σε κάθε περίπτωση. Σε λίγο, όλα τα παραπάνω της σερβιρίστηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ ως.... ιδεολογία. Οι νέοι φίλοι ανήκαν σε φοιτητική παράταξη ( πάλι δεν θυμόταν το χρώμα ) που αγωνιζόταν για τον “εκσυγχρονισμό”, την “αξιοκρατία”, τα “ανταγωνιστικά πτυχία”, “για το καλό των φοιτητών”.... Με χαρά εντάχθηκε σε αυτή την παράταξη και η Αλίκη. Οταν πήρε μέρος στην πρώτη γενική συνέλευση των φοιτητών της σχολής της, ήδη το μάτι της ... γυάλιζε! Ήταν ενεργό μέλος της παράταξης, πήρε τηλέφωνα σε φίλες της να έρθουν να ψηφίσουν, κολλούσε αφίσες με ... βαθύ πολιτικό περιεχόμενο (του στυλ “είμαστε οι καλύτεροι” ). Φώναξε συνθήματα, έβρισε “αντιπάλους”, χειροκρότησε με την ψυχή της, ψήφισε, είδε την παράταξή της να κερδίζει τη συνέλευση και πανηγύριζε. Εκείνη την εποχή τη χώρα δεν κυβερνούσε ο “πράσινος ήλιος”, αλλά η “γαλάζια φλόγα”. Ετσι τα είχαν κανονισμένα. Μια θα κυβερνά ο ένας μια ο άλλος... Δίκαια πράγματα....Κάτι είχε πάρει τότε το αυτί της Αλίκης ότι η κυβέρνηση και η Υπουργός Αντουμαριέτα φέρνανε έναν νέο νόμο για τα Πανεπιστήμια, θέλαν να αναθεωρήσουν κάτι άρθρα του Συντάγματος κ.τλ. Θυμόταν μάλιστα στη συνέλευση ότι κάποιοι φοιτητές φώναζαν ενάντια σε αυτούς τους νόμους και τις αναθεωρήσεις. Μάλιστα είχε ρωτήσει και η ίδια τα “κεφάλια” της παράταξής της “γιατί φωνάζουν αυτοί ;”

“Μη δίνεις σημασία” ήταν η απάντηση. “Αντιδρούν σε όλα, είναι κινδυνολόγοι και ψιλοκομπλεξικοί, μην ασχολείσαι, είναι στον κόσμο τους. Εμείς έχουμε δίκιο, παλεύουμε για το καλό των φοιτητών, είμαστε οι καλύτεροι”. Η Αλίκη δεν την έψαχνε παραπάνω.

Ο καιρός περνούσε όμορφα, το μόνο ζόρι ήταν οι εξεταστικές, αλλά με λιγάκι σοβαρό διάβασμα, τα μαθήματα περνιούνται. Μετά τα πρώτα έτη, οι ρυθμοί της φοιτητικής ζωής χαλάρωναν, η Αλίκη είχε και μόνιμη σχέση, δεν έβγαινε κάθε μέρα. Βαρέθηκε και την παράταξη, τις συνελεύσεις (σταμάτησε να παρακολουθεί), τα επινίκεια γλέντια στις εκλογές. Με ένα πικρό χαμόγελο έβλεπε τα σκηνικά που είχε θεωρήσει πρωτόγνωρα και μοναδικά να επαναλαμβάνονται αδιάκοπα : Ξανά μανά υποδοχές πρωτοετών, πάρτυ, εκλογικά πανηγύρια... Λίγο την αφορούσαν αυτά, έφτανε τέταρτο έτος...

Η ΑΛΙΚΗ ΤΕΤΑΡΤΟΕΤΗΣ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΑΥΡΙΑΝΗ ΔΑΣΚΑΛΑ!

Σήμερα η Αλίκη ξύπνησε νωρίς το πρωί. Τελευταία είναι προβληματισμένη με όλα αυτά που ακούει για την οικονομία της χώρας, τα μέτρα, το πολυνομοσχέδιο στην Παιδεία. Δεν έδινε σημασία, ώσπου τα χρήματα που της έστελναν οι γονείς της μειώθηκαν δραστικά. Τότε συνειδητοποίησε ότι τα “νέα μέτρα” σήμαιναν δύσκολες μέρες για αυτή και την οικογένειά της. Αρχισε να την απασχολεί εντονότερα ο διορισμός της. Δεν άργησε να

αντιληφθεί ότι και σε αυτό το πεδίο, τα πράγματα είχαν έρθει τούμπα! Ο “πράσινος ήλιος”και η νέα Υπουργός η Διαμαντουανέτα είχαν κάνει το θαύμα τους.Ο διορισμός της θα περνούσε από χίλια μύρια κύματα. Αν πήγαινε αναπληρώτρια (πράγμα καθόλου σίγουρο) δεν θα της αναγνωριζόταν αργότερα η προϋπηρεσία. Αν ήθελε να διοριστεί, θα έπαιρνε μέρος σε διαγωνισμό και μάλιστα χωρίς να γνωρίζει τον αριθμό των διορισμών που θα γίνονταν μέσω του διαγωνισμού. Αν κάποτε κατάφερνε να διοριστεί, θα ήταν για δύο χρόνια δόκιμη εκπαιδευτικός. Αν σε αυτά τα δύο χρόνια δεν είχε μάθει να σκύβει το κεφάλι, να εκτελεί παθητικά εντολές, να κάθεται να τη χορεύει στο ταψί το Υπουργείο και ο “Μέντορας” κινδύνευε να μεταταχθεί σε διοικητική θέση με τη “ρετσινιά” ότι δεν κάνει για δασκάλα. Αν παρ' όλα αυτά κατάφερνε να μπει σε σχολείο θα είχε μια ζωή από πάνω της τον big brother της “αξιολόγησης” (με αυτή την όμορφη λέξη η εξουσία εννοούσε την εμπορευματοποίηση και τον απόλυτο έλεγχο κάθε εκπαιδευτικής δραστηριότητας και την κατηγοριοποίηση κάθε εκπαιδευτικού φορέα). Ο “θησαυρός” της σίγουρης επαγγελματικής αποκατάστασης ήταν ... άνθρακες!

Η Αλίκη δεν είναι χαζή. Ισως να έχει παραστήσει τη χαζή κάποιες φορές, αλλά ποτέ δεν ήταν. Αρχισε να σκέφτεται τη ζωή της. Ηταν πάντα συνεπής στις υποχρεώσεις της, καλή μαθήτρια, καλή φοιτήτρια. Οι γονείς της ήταν άνθρωποι της δουλειάς. Ποτέ δεν έζησε αυτή και η οικογένειά της πάνω από “τις δυνάμεις τους”. Σπούδαζε και ταυτόχρονα δούλευε, δεν διεκδίκησε ποτέ κάτι και θεωρούσε ότι απλά θα δικαιωθούν οι κόποι της όταν ολοκληρώσει τις σπουδές της. Και τώρα που η στιγμή αυτή ήρθε, εκείνη νιώθει να βυθίζεται στην ανασφάλεια. Ταυτόχρονα η οικογένειά της βλέπει το εισόδημά της να εξανεμίζεται γιατί λέει η χώρα διάγει περίοδο οικονομικής κρίσης.

Σκεπτόμενη τα παραπάνω ένιωθε το αίμα να της ανεβαίνει στο κεφάλι. Δεν έφταιγε σε τίποτα αυτή, η οικογένειά της, οι συμφοιτητές της, οι δικές τους οικογένειες ,το σύνολο των εργαζομένων για αυτό που σχετικοί και άσχετοι αποκαλούσαν “κρίση”. Κι όμως ήταν αμέτρητα τα παπαγαλάκια στη χώρα του “πράσινου ήλιου” που προσπαθούσαν να ρίξουν το βάρος της κρίσης στους εργαζόμενους. “Αυτοί που μας κλέψαν τα βιβλία, μας κατηγορούν ότι μείναμε αδιάβαστοι” σκέφτηκε η Αλίκη και θυμήθηκε το πανό που είχε δει στη σχολή της με αυτό τον στίχο. Κι όμως αυτό το πανό ήταν κρεμασμένο στο χώρο που σύχναζαν οι φοιτητές που στις συνελεύσεις που είχε πάει η Αλίκη φώναζαν πάντα “όχι στο νέο νόμο πλαίσιο”, “όχι στην αναθεώρηση του 16” “όχι στην αντιδραστική εκπαιδευτική αναδιάρθρωση”. Ηταν αυτοί που στις συνελεύσεις “κούραζαν” με εργασιακά θέματα, ζητούσαν ψηφίσματα συμπαράστασης σε εργάτες εργοστασίων, μιλούσαν για την ανάγκη του συλλογικού αγώνα, έλεγαν τις απαγορευμένες λέξεις : Συνέλευση διαδήλωση κατάληψη, αλλά και κάτι ακόμη πιο παράξενα π.χ για την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Μήπως τα πράγματα τελικά ήταν αλλιώτικα, από ότι πίστευε μέχρι τότε ;

Λίγο αργότερα, η Αλίκη αναθεώρησε πολλές από τις απόψεις που νόμιζε για δικές της. Της πήρε λίγη ώρα να αντιληφθεί πρωτογενώς τη σύνδεση φοιτητικών- εργατικών ζητημάτων και ακόμη λιγότερη να καταλάβει ότι μοναχικός δρόμος δεν υπήρχε. “Η θα νικήσουμε όλοι εμείς και θα χάσουν αυτοί που φταίνε πραγματικά ή θα γίνει το αντίθετο” σκέφτηκε. Την ίδια στιγμή κάτω από το σπίτι της πέρασε η απεργιακή πορεία. Η Αλίκη για πρώτη φορά στη ζωή της, ρίγησε ακούγοντας τον κόσμο να φωνάζει : “ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ ΜΗΝ ΣΚΥΒΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ, Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ”... Πετάχτηκε έξω από το διαμέρισμα και κατέβηκε τις σκάλες τρέχοντας.....

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΥΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ !

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 22 ΑΠΡΙΛΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 10 : 00 Π.Μ ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ – ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ- ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ – ΕΑΑΚ

Η Ανάγκη για Άσυλο

►Με το πανεπιστημιακό άσυλο εξασφαλίζεται η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και η διάδοση οποιασδήποτε ιδεολογικής ή επιστημονικής άποψης. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι στην κοινωνία μας υπάρχουν φαινόμενα λογοκρισίας και φίμωσης, και για αυτό είναι ζωτικής σημασίας να υπάρχει ένας τέτοιος χώρος.

►Δεύτερον, καθώς οι φοιτητές και η νεολαία αποτελούν το πιο ανήσυχο κομμάτι της κοινωνίας, αποτελούν αυτούς που κατεξοχήν αμφισβητούν το κατεστημένο και αγωνίζονται για μια καλύτερη κοινωνία, το πανεπιστημιακό άσυλο πρέπει να υπάρχει για να προστατεύει τους αγώνες τους. Δεν είναι τυχαίο ότι όλες οι μεγάλες εξεγέρσεις της εποχής μας ξεκίνησαν από την φοιτητική κοινότητα (π.χ. η ανατροπή του φασιστικού καθεστώτος της χούντας).

►Τρίτον, το άσυλο πρέπει να κινείται στην κατεύθυνση που θέλει την γνώση και την έρευνα που παράγεται μέσα στο Πανεπιστήμιο συνδεδεμένη με τις κοινωνικές ανάγκες και την εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων. (βλέπε αναφορά πιο κάτω για τις επιχειρήσεις)

Κίνδυνοι για το Άσυλο

Με μια σειρά από νόμους τα τελευταία χρόνια, με πιο πρόσφατο το νέο νόμο-πλαίσιο, το άσυλο περιορίζεται συνεχώς αυστηρά στους χώρους όπου διεξάγεται έρευνα και διδασκαλία (για παράδειγμα δεν καλύπτονται η λέσχη και το αμφιθέατρο όταν δε γίνεται μάθημα, όπως σε μια Γενική Συνέλευση) και γίνεται πιο ευέλικτη η άρση του. Συγκεκριμένα, μπορεί πλέον να γίνεται άρση ασύλου χωρίς να πέφτει λόγος στους φοιτητές.

Στη σημερινή εποχή που οι επιχειρήσεις μπαίνουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση διεκδικώντας τον έλεγχο της γνώσης και της τεχνογνωσίας και την υπαγωγή τους στα συμφέροντά τους, μπορεί εύκολα ο καθένας να κατανοήσει την προσπάθεια του αστικού κράτους να “επαναπροσδιορίσει” το άσυλο, να το “κόψει και να το ράψει” στα μέτρα τους. Και αυτό διότι ποια επιχείρηση που χρηματοδοτεί κάποιο ίδρυμα θα δεχτεί να έχει χασούρα από τις κινητοποιήσεις των φοιτητών (π.χ. από μια κατάληψη); Ο μεγαλύτερος κίνδυνος λοιπόν που αντιμετωπίζουμε είναι το άσυλο να μετατραπεί σε άσυλο για τα επιχειρηματικά συμφέροντα, σε άσυλο που θα αποκλείει την διεκδίκηση των αιτημάτων μας.

Για να δικαιολογήσουν όλες τις παραπάνω ενέργειές τους κράτος, ΜΜΕ και πάσης φύσεως προβοκάτορες και να στρώσουν το δρόμο για την καταπάτηση του ασύλου προσπαθούν να το δυσφημίζουν συνεχώς. “Βαφτίζουν” τον οποιονδήποτε διαδηλωτή κουκουλοφόρο και ταραχοποιό, καταφεύγουν στην καταστροφολογία και κάνουν ανεκδιήγητες δηλώσεις του τύπου “το Πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί το πιο σύντομο ανέκδοτο”. Επιχειρούν με αυτόν τον τρόπο να νομιμοποιήσουν στην κοινή γνώμη την αναίρεση αυτού του -ύστερα από αιματηρούς αγώνες- κεκτημένου. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι πολλές φορές έχει αποδειχθεί ότι τις κουκούλες τις φοράνε οι ίδιοι οι μπάτσοι. Τέλος, τα κινήματα και οι φοιτητές έχουν πολλαπλά αποδείξει ότι μπορούν να απομονώνουν αποτελεσματικά όσους καταφεύγουν στην τυφλή βία. Εμείς είμαστε αυτοί που μπορούμε να περιφρουρήσουμε τα ιδρύματά μας καλύτερα από τον καθένα. Η πιο ασφαλής περίοδος για το Πανεπιστήμιο είναι η κατάληψη…

Τι Ζητάμε

Στο θέμα του ασύλου πρέπει να είμαστε κάθετοι. Δεν δεχόμαστε την οποιαδήποτε συζήτηση για περιορισμό και επαναπροσδιορισμό του ασύλου. Από το άσυλο πρέπει να ξεκινούν φοιτητικοί και λαϊκοί αγώνες, όχι στο επιχειρηματικό άσυλο που θέλουν αυτοί. Τέλος θα πρέπει να επεκταθεί και σε άλλους κοινωνικούς χώρους όπως σχολεία και χώρους εργασίας.

Αριστερή Έκφραση Ριζοσπαστική Ανεξάρτητη Συσπείρωση ιατρικής

σχήμα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

ΟΙ ΜΗΝΥΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ – ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ

Η ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Το διάστημα Σεπτεμβρίου – Νοέμβριου του 2005, στη Ξάνθη και στη Κομοτηνή διεξήχθησαν κινητοποιήσεις ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της φοιτητικών λεσχών.

Ο τότε πρύτανης Καραμπίνης εναρμονιζόμενος πλήρως με τις επιταγές της κυβέρ-νησης και της Ε.Ε. προσπάθησε να αφαιρέσει ένα κεκτημένο του φοιτητικού κινήματος, όπως είναι η δημόσια και δωρεάν σίτιση για όλους τους φοιτητές.

Απέναντι σε αυτή του τη προσπάθεια βρήκε τον Σύλλογο Φοιτητών της Πολυτε-χνικής Σχολής Ξάνθης που σε αλλεπάλληλες γενικές συνελεύσεις τον κατήγγειλε και προχώρησε σε δυναμικές κινητοποιήσεις.

Οι δυναμικές μορφές πάλης που επέλεξαν οι φοιτητές, μέσα από τα συλλογικά τους όργανα, τα σπασίματα διαγωνισμών για την ιδιωτικοποίηση , οι παραστάσεις διαμαρ-τυρίας στη σύγκλητο, η καταγγελία του εν λόγω πρύτανη και των πεπραγμένων του στη τοπική κοινωνία είχαν σαν αποτέλεσμα απειλές εναντίον συνδικαλιστών φοιτητών που πρωτοστάτησαν στις κινητοποιήσεις τόσο από τον κ. Καραμπίνη όσο και από τον τότε αντιπρύτανη κ. Σιμόπουλο.

Τον Φλεβάρη του 2006 ο κ. Καραμπίνης προχώρησε στην υλοποίηση αυτών των απειλών, μηνύοντας για συκοφαντική δυσφήμηση τον φοιτητή Λεύτερη Μπέτση, μέλους της Ενωτικής Πρωτοβουλίας Ανεξάρτητων Αριστερών. Αφορμή για αυτή την μήνυση υπήρξε δημόσια τοποθέτηση του συμφοιτητή μας σε τοπικό κανάλι όπου υπερασπίστηκε τις αποφάσεις των γενικών μας συνελεύσεων και κατήγγειλε τον πρύτανη Καραμπίνη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι χειρισμοί του κ. Καραμπίνη στο συγκεκριμένο ζήτημα και η πρεμούρα του να ξεμπερδεύει με το κεκτημένο της δημόσιας και δωρεάν σίτισης στις πόλεις της Ξάνθης και της Κομοτηνής είχαν οδηγήσει το υποχρηματοδοτούμενο Δ.Π.Θ στη σύναψη διπλής σύμβασης για το χρονικό διάστημα Σεπτεμβρίου-Νοεμβρίου, τόσο με το Ε.Ι.Ν. όσο και με τον επιχειρηματία Χουτο.

Τον Νοέμβρη του 2006 ο κ. Καραμπινης, ο οποίος διατελούσε πλέον αντιπρύτανης, προχώρησε ένα βήμα παραπάνω καταθέτοντας αγωγή εναντίον του Λευτέρη Μπέτση και ζητώντας 200.000 για ηθική βλάβη καθώς και ένα χρόνο φυλάκιση του φοιτητή εάν αυτός δεν προχωρήσει σε δήλωση μετάνοιας.

Πλήρως συντεταγμένος μαζί του είναι και ο επιχειρηματίας Χούτος ο οποίος προχώ-ρησε σε μήνυση εναντίον του φοιτητή Λευτέρη Μπετση αλλά και εναντίον του Συλ-λόγου Φοιτητών με τα ίδια ακριβώς προσχήματα.

Η τακτική αυτή ακολουθείται από τον τέως πρύτανη και νυν αντιπρύτανη προκείμε-νου να τρομοκρατήσει το φοιτητικό κίνημα και τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία του.

Συνδέθηκε άμεσα με την εκστρατεία που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση της Ν.Δ., ενεργοποιώντας τα πιο αντιδραστικά καθηγητικά στρώματα προκειμένου να δημιουρ-γήσει κλίμα ρεβανσισμού και τρομοκρατίας στις σχολές, ενόψει του δεύτερου γύρου του πανεκπαιδευτικού κινήματος ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16.,

Η απάντηση του φοιτητικού κινήματος ήταν η αρμόζουσα σε τέτοιες φασιστικές πρα-κτικές. Ο Σύλλογος Φοιτητών απαίτησε την άμεση διακοπή των διώξεων εναντίον του συμφοιτητή μας και προχώρησε στον συμβολικό αποκλεισμό των γραφείων του αντιπρύτανη με χτίσιμο της εισόδου τους.

Η συνέχεια είναι ενδεικτική των διαθέσεων της κυβέρνησης απέναντι στο φοιτητικό κίνημα και της ταύτισης των πρυτανικών αρχών με αυτές. Ύστερα από επερώτηση του Έβερτ στη βουλή και διάβημα του υπέρ εισαγγελικής παρέμβασης, η εισαγγελία της Ξάνθης κάλεσε 6 φοιτητές που συμμετείχαν στην κινητοποίηση και που θεωρού-νται υπεύθυνοι για τρία αδικήματα.

Τα αδικήματα αυτά είναι η παράνομη βία, η διατάραξη οικιακής ειρήνης, και η πρόκ-ληση διακεκριμένης φθοράς.

Η εμπλοκή του αντιπρύτανη κ. Καραμπίνη και σε αυτή τη δίωξη, που αφορά κινητοποίηση με βάση απόφαση μαζικής Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου Φοιτητών και έλαβε χώρα εντός του ακαδημαϊκού ασύλου, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι γραμματείες των τμημάτων της πολυτεχνικής σχολής έδωσαν τα στοιχεία των φοιτητών στην εισαγγελία.

Ακόμα πιο εξόφθαλμα γελοία είναι η κατάθεση του οδηγού του, ο οποίος και κατονό-μασε τους 6 φοιτητές με βάση ανώνυμο τηλεφώνημα το οποίο ισχυρίζεται ότι δέχτη-κε λίγες μέρες αργότερα.

Οι κινήσεις αλληλεγγύης του συλλόγου φοιτητών προς τον Λευτερή Μπέτση δικαιώθηκαν και ηθικά και πολιτικά καθώς τόσο ο κ. Καραμπίνης όσο και ο επιχειρηματίας κ. Χούτος απέσυραν τις μηνήσεις και τις αγωγές τους, παραδεχόμενοι το σφάλμα τους.

Η συντονισμένη αυτή προσπάθεια ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης και των μορφών πάλης που επιλέγει το φοιτητικό κίνημα, ήταν ενταγμένη σε γενικοτερη προσπάθεια της κυβέρνησης να καταστείλει τις αντιδράσεις ενόψει της αναθεώρησης του άρθρου 16 και της κατάθεσης του νέου νόμου πλαισίου.

Η δίωξη αυτή αποτελεί την προσπάθεια να εξατομικεύσει μια συλλογική απόφαση και πράξη με στόχο την αποψίλωση του φοιτητικού κινήματος από ριζοσπαστικές πρακτικές.

Καλούμε κάθε Φοιτητικό Σύλλογο να τσακίσει ποινικές μεθοδεύσεις, οι οποίες άλλωστε αποτελούν και όχημα για την υλοποίηση των κυρίαρχων επιδιώξεων εναντίον της νεολαίας.

• Έξω οι εισαγγελείς από τα πανεπιστήμια - Κάτω τα χέρια από το άσυλο.
• Καμία δίωξη μαζικού φορέα και των μελών του – Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση.
• Δημόσια και δωρεάν σίτιση – στέγαση για όλους τους φοιτητές.
• Άρση όλων των διώξεων.
• Παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τα Δικαστήρια της Ξάνθης στις 27/10 κατά την εκδίκαση της υπόθεσης.

Ψήφισμα για παρουσίες

Ενημέρωση των φοιτητών από την Γενική Συνέλευση του Τμήματος Ιατρικής γύρω από το θέμα του ψηφίσματος του ΣΦΙΑ περί του τρόπου εξέτασης μας και λήψης παρουσιών στα αμφιθέατρα

Ανάμεσα στις άλλες αποφάσεις του Συλλόγου μας που κατατέθηκαν ήταν και το ψήφισμα που αναρτάται δίπλα. Η επιχειρηματολογία μας πέρα από αυτήν που καταγράφεται στο ψήφισμα ήταν η εξής:

1)Οι φοιτητές έχουν το πρώτο λόγο στον τρόπο εξέτασης και διεξαγωγής του μαθήματος καθώς επειδή αυτοί είναι οι αποδέκτες της γνώσης και άρα αυτοί που μπορούν να κρίνουν τι είναι χρήσιμο, τι όχι, ποιος τρόπος διδασκαλίας είναι αποδοτικότερος και πια εξέταση είναι αντικειμενικότερη.

2)Το αν οι φοιτητές παρακολουθούν κάποια διάλεξη ή όχι δείχνει το κατά πόσο τους ωφελεί αυτή η διάλεξη, και σε μεγάλο βαθμό το αν είναι αποτελεσματικός ο καθηγητής στα καθήκοντα του. Όταν η προσέλευση των φοιτητών στις διαλέξεις εξασφαλίζεται με οποιαδήποτε μορφή «πίεσης»/«δελεασμού», τότε δεν γίνεται φανερό το αν το μάθημα είναι αξιόλογο ή όχι, και ο καθηγητής δεν μπαίνει σε διαδικασία βελτίωσης της διδασκαλίας. Αντίθετα, οι όποιες αδυναμίες συγκαλύπτονται.

3)Τα βαθμολογικά μπόνους των παρουσιών δημιουργούν ανισότητες καθώς βάζουν σε χειρότερη μοίρα εκείνους οι οποίοι εργάζονται, εκείνους οι οποίοι κρίνουν ότι σε ορισμένα μαθήματα η διάλεξη δεν είναι ικανοποιητική και προτιμούν να μελετήσουν από το βιβλίο, εκείνους που συμμετέχουν στα όργανα του ΑΕΙ (όπως η Γεν. Συν. Τμήματος), εκείνους οι οποίοι παρακολουθούν κλινικές άλλων ετών, κτλ.

4)Οι παραδόσεις εκ του αμφιθέατρου είναι ακαδημαϊκές διαλέξεις και άρα εξ ορισμού δεν μπορούν να έχουν συγκεκριμένο ακροατήριο ούτε μπορεί να γίνει απογραφή των συμμετεχόντων (ή απόντων) σε αυτές. Δεν είμαστε στο σχολείο, το πανεπιστήμιο πρέπει να έχει την σοβαρότητα που του αρμόζει.

Το ψήφισμα ωστόσο δεν ψηφίστηκε από την Γεν. Συν. Τμήματος, με τους καθηγητές να παραθέτουν τα εξής αντεπιχειρήματα:
1) Ο καθηγητής έχει το δικαίωμα από τον νόμο να εξετάζει όπως θέλει τους φοιτητές του και οι φοιτητές δεν έχουν λόγο σε αυτήν την διαδικασία.

2)Οι καθηγητές δεν γίνεται να κάνουν μαθήματα σε άδεια αμφιθέατρα.

Απαντήσαμε ότι:
1)Κανείς δεν είναι αυθεντία, όλοι πρέπει και οφείλουν να θέτουν τον εαυτό τους υπό κριτική

2)Προφανώς για τα άδεια αμφιθέατρα δεν φταίνε οι φοιτητές, γιατί υπάρχουν και μαθήματα με γεμάτα αμφιθέατρα. Οι φοιτητές θα παρακολουθήσουν το μάθημα που έχει να τους προσφέρει κάτι, άρα για το άδειο αμφιθέατρο ευθύνεται είτε η ποιότητα της διάλεξης, είτε ο γενικότερος φόρτος της εργασίας, είτε η ώρα στην οποία διεξάγεται το μάθημα.

Από τα παραπάνω, φαίνεται ξεκάθαρα ποια επιχειρήματα έχουν ουσία και πια στηρίζονται απλώς σε κατάχρηση εξουσίας. Το γενικότερο πλαίσιο είναι ότι η συνέλευση δεν έκανε δεκτό το αίτημα του ΣΦΙΑ. Ωστόσο, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Κάποιοι καθηγητές μας, αντιλαμβανόμενοι ότι το αίτημά μας είναι δίκαιο, και με πίστη στην ικανότητά τους να προσελκύουν κόσμο στο μάθημα τους, πήραν πρωτοβουλία, παρότι δεν είναι αναγκασμένοι, να σταματήσουν να παίρνουν παρουσίες. Έτσι κερδίζουν τον σεβασμό μας, όταν μας αναγνωρίζουν ως ακαδημαϊκούς πολίτες. Πλέον συνάδελφοι, είναι στο χέρι μας να πείσουμε και τους υπόλοιπους.Επίσης, πρέπει να κάνουμε κατανοητό στους πάντες ότι για τον τρόπο διδασκαλίας και εξέτασης έχουμε τον πρώτο λόγο. Να πάρουμε πρωτοβουλίες, να αρχίσουμε να εξετάζουμε και το πρόγραμμα σπουδών πάνω στο οποίο άρχισαν ήδη να γίνονται συζητήσεις.
Και να θυμόμαστε το εξής: όταν έχεις κερδίσει τη μάχη στην επιχειρηματολογία, αλλά την χάνεις επειδή η άλλη πλευρά είναι πιο ισχυρή μέσα στη συνέλευση (31 καθηγητές 15 φοιτητές 2 μέλη ΕΤΕΠ), όταν τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς κατά-λήγουν να είναι «εγώ έχω την εξουσία και θα κάνω ότι μου αρέσει», τότε οφείλουμε να θυμόμαστε ποια είναι η δική μας δύναμη. Και αυτή είναι το γεγονός ότι είμαστε πολλοί, ότι αν μαζευτούμε όλοι μαζί, συλλογικά έξω από ένα γραφείο διεκ-δικώντας, η πίεση που ασκούμε είναι τεράστια, και τα αποτελέσματά της εγγυημένα.

ΑΕΡΑΣ - ΕΑΑΚ

ΨΗΦΟΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ Ή ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΙΑ ΟΛΟ Ο ΧΡΟΝΟ;
Και ενώ καλούμαστε να πληρώσουμε την κρίση που προκάλεσε η απληστία του κεφαλαίου ,οι καθόλα "νόμιμα" εκλεγμένοι αυτής της χώρας αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς, φροντίζουν για την εξασφάλιση της εξουσίας και του πλούτου τους και προσπαθούν με μεγαλήτερη λύσσα απο ποτέ να οξείνουν την εκμετάλευση και να συσσωρεύσουν τον κόπο των πολλών στα χέρια ακόμη λιγότερων.Είναι η περίοδος οπου η οργή των ανθρώπων που εμπιστεύτηκαν την υπεράσπιση των συμφερόντων τους στις πλάτες αυτών που "ξέρουν" μέγαλώνει και ξεσπά .Παρόλα αυτά η απαξίωση για το πολιτικό στερέωμα δεν θα πρέπει να γίνετε προσωποκεντρική αλλά να επικεντρώνετε στην λογική της ανάθεσης,μια λογική που δένει τα χέρια των πολλών και μας εμποδίζει να διεκδικούμε με άμεσο και μαζικό τρόπο τα δικαιώματά μας.
Και ας μην πάμε μακριά ...το ΔΣ των σχολών είναι μια τέτοια μορφή πολιτικού συγκεντρωτισμού το οποίο λειτουργεί με τη λογική της ανάθεσης αποτελείται απο 9 άτομα και δημιουργεί συσχετισμούς μέσα στα πανεπιστήμια.Παρόλα αυτά,ο φοιτητικός σύλλογος κατέχει στα χέρια του ένα πολύ μεγάλο κεκτημένο.Οι γενικές συνελεύσεις κατεβάζουν την εξουσία του ΔΣ στα χέρια του συνόλου των φοιτητών γι΄αυτό πάγια θέση μας έιναι ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ
Κύτταρα της ΕΑΑΚ είναι τα σχήματα της, που δραστηριοποιούνται στην κάθε σχολή και αποτελούν ένα ευρύ πεδίο διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων. Στην ΕΑΑΚ δεν υπάρχουν πεφωτισμένοι ηγέτες ούτε και ιεραρχία, τα μέλη της είναι ισότιμα και τα σχήματα ανοιχτά. Η δομή αυτή της ΕΑΑΚ την καθιστά φορέα που παράγει πολιτική από κάτω και από αριστερά, ανεξάρτητα από γραφεία και καθοδήγηση.Για τα σχήματα ΕΑΑΚ ,οι εκλογές είναι μια πολιτική διαδικασία (οχι η μόνη ούτε η πιο σημαντική)που αναδεικνύει τη σύγκρουση πολιτικών απόψεων και αποτυπώνει ένα συσχετισμό δυνάμεων.Δεν αποτελούν την κορύφωση της δράσης μας αλλά μια στιγμή της, μια μάχη την οποία δίνουμε και παλεύουμε να πολιτικοποιήσουμε.Η συμμετοχή μας στις εκλογές δεν καθαγιάζει το ΔΣ, καθώς κινούμαστε πάντα εναντίον της αστικής τακτικής που θέλει τους λίγους να αποφασίζουν για τους πολλούς. Η θέση μας για το ΔΣ συνοψίζεται στο τρίπτυχο ΕΝΤΟΣ, ΕΚΤΟΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΝ.

ΕΝΤΟΣ για την διασφάλιση της διαφάνειας, τον έλεγχο των διαδικασιών και την ενημέρωση του φοιτητικού συλλόγου για τις αποφάσεις του ΔΣ.

ΕΚΤΟΣ γιατί οι θέσεις μας στο ΔΣ δεν είναι προσωποπαγείς, γιατί είμαστε ενάντια σε λογικές αντιπροσώπευσης.

ΕΝΑΝΤΙΟΝ γιατί παλεύουμε οι αποφάσεις να λαμβάνονται στις γενικές συνελεύσεις από το σύνολο του φοιτητικού συλλόγου και μαχόμαστε να ανατρέψουμε και εκ των ένδον τέτοιους αστικούς θεσμούς.

Ψήφος ΕΑΑΚ σημαίνει στήριξη στην αμεσοδημοκρατία ,τη συνδιαμόρφωση ,την αντιιεραρχία και τον οριζόντιο συντονισμό. Έναν άλλο τρόπο άσκησης της πολιτικής, από τα κάτω και από αριστερά.Έναν πολιτικό λόγο ανατρεπτικό, αριστερό και βαθύ, όχι συντηρητικό και κοντόφθαλμο. Δεν εθελοτυφλούμε στο γεγονός ότι η εκπαίδευση και η εργασία αναδιαρθρώνονται παράλληλα με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Γι’ αυτό το λόγο ΔΕΝ πολεμάμε το κάθε ζήτημα ξεχωριστά, αλλά διαμορφώνουμε ένα συνολικό πλαίσιο πάλης και βλέπουμε το συνολικό πολιτικό σκηνικό. Ενεργοποίηση σε κοινωνικά ζητήματα, γιατί δεν είμαστε μόνο φοιτητές αλλά και μελλοντικοί εργαζόμενοι. Eίμαστε σχήμα και όχι παράταξη κάθώς διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν και υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντά μας μέσα απο συλλογικές διαδικασίες με κυρίαρχα όπλα μας τις συνελεύσεις ,διαδηλώσεις ,καταλήψεις.


ΕΑΑΚ ΕΝΤΡΟΠΙΑ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΕΑΑΚ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

Αφού ολοκληρώθηκε η διαδικασία της ψηφοφορίας και κατά τη διάρκεια της καταμέτρησης των ψηφοδελτίων της Ιατρικής, συνέβη ένα σκηνικό ντροπής για το φοιτητικό σύλλογο μπροστά σε όλους μας.
Στην αρχή περίπου της διαδικασίας είχε υπάρξει διαμάχη μεταξύ μελών της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και της ΕΑΑΚ λόγω της παρεμπόδισης ελέγχου της διαδικασίας και των μεθοδευμένα σκισμένων ψηφοδελτίων, γεγονότα που συνέβησαν και πέρυσι. Αυτές οι πράξεις αποτελούν πάγια τακτική της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που σκοπό έχουν τον έλεγχο και την κατεύθυνση των εκλογικών αποτελεσμάτων, όταν μπορούν!
Η τρομοκρατία τους όμως δεν σταμάτησε εκεί… Όλοι οι φοιτητές είδαν έκπληκτοι τους φουσκωτούς μπράβους να μπαίνουν στο αμφιθέατρο, να απειλούν και να τραμπουκίζουν τα μέλη της ΕΑΑΚ. Και κάπως έτσι το φοιτητικό αμφιθέατρο αρχίζει να μοιάζει τουλάχιστον με… κεντρική είσοδο σκυλάδικου! Φυσικά οι τραμπούκοι δεν ήρθαν απροσκάλεστοι, ήρθαν όταν τους κάλεσαν οι «φίλοι» τους, ΔΑΠητες, για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα τους και να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Αυτή είναι η πολίτικη τους! Είναι η ίδια πολίτικη που ακολούθησε ο Ιωάννης Καλαμπόκας, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, δολοφονώντας το Νικό Τεμπονέρα το Γενάρη του 1991.
.
ΔΕ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΟΥΝ, ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ.

Καλούμε όλους τους φοιτητές να:
• Καταδικάσουν τις ενέργειες των τραμπούκων. Το φοιτητικό κίνημα έχει συσσωρευμένη πείρα από βίαιες και προβοκατόρικες επιθέσεις μηχανισμών εναντίον του. Έχει μάθει πλέον τους «νόμιμους» και «παράνομους», μπάτσους και φουσκωτούς. Είναι το τελευταίο όπλο που απομένει στο κράτος απέναντι στο μαζικό πολιτικό και ανατρεπτικό κίνημα και τις δημοκρατικές διαδικασίες του, ακόμα πιο χυδαίο όταν στρέφεται στοχευμένα σε ένα από τα πιο δυναμικά κομμάτια του.
• Εντείνουν, να συνολικοποιήσουν και να περιφρουρήσουν τους αγώνες τους. Να συνεχίσουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους που καρατομούνται από τη μαύρη συμμαχία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΕΕ-ΔΝΤ. Η καλύτερη απάντηση απέναντι στο κράτος, το παρακράτος και τους μηχανισμούς τους είναι το νικηφόρο φοιτητικό κίνημα των καταλήψεων και των διαδηλώσεων, στο πλευρό του εργατικού κινήματος.

ΕΞΩ ΟΙ ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ
ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΛΑΟ

Η ΜΠΟΛΟΝΙΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

«Το πανεπιστήμιο καίγεται», «η εκπαίδευση είναι ανθρώπινο δικαίωμα». Τα σλόγκαν των αυστριακών φοιτητών, που κατέλαβαν τις τελευταίες εβδομάδες εκπαιδευτικά ιδρύματα στις έξι μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, ξεπέρασε τα σύνορα της Αυστρίας και ακούστηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Σαν κόκκινο πανί για τους φοιτητές αλλά και για εκατοντάδες καθηγητές πανεπιστημίων λειτούργησε η απόφαση της κυβέρνησης να ευθυγραμμιστεί με την περίφημη διαδικασία της Μπολόνια, η οποία μεταξύ άλλων προβλέπει περιορισμούς στην πρόσβαση στα πανεπιστήμια και επιβολή διδάκτρων – τα οποία καταργήθηκαν στην Αυστρία πριν από τις τελευταίες εκλογές.
Από το τέλος Οκτωβρίου δεκάδες χιλιάδες φοιτητές, οι οποίοι συχνά συντονίζονταν μέσω του Ιντερνετ, προχώρησαν σε καταλήψεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθιστικές διαμαρτυρίες αλλά και εκατοντάδες εκδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Μια αυθόρμητη συγκέντρωση στην ακαδημία καλών τεχνών μετατράπηκε μέσα σε λίγα 24ωρα στο μεγαλύτερο κίνημα που έχει γνωρίσει η Αυστρία τα τελευταία χρόνια. Στην κεντρική συγκέντρωση της περασμένης εβδομάδας οι διοργανωτές έκαναν λόγο για 40.000 άτομα – αριθμός ρεκόρ για τα δεδομένα της χώρας.

Η κυβέρνηση της Βιέννης, που αρχικά πίστεψε ότι θα μπορέσει να ελέγξει το κύμα των καταλήψεων, βρέθηκε αντιμέτωπη με τις μεγαλύτερες εκπαιδευτικές συγκεντρώσεις στην ιστορία της χώρας. Κυρίως όμως βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα κίνημα που έδειχνε να διαθέτει σαφή πολιτικό λόγο και στόχους και το οποίο αμφισβήτησε την πεμπτουσία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής για την εκπαίδευση που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σε κείμενο - διακήρυξη της ακαδημίας Καλών Τεχνών, το οποίο αποτελεί και την πληρέστερη καταγραφή των θέσεων και των αιτημάτων των φοιτητών, καταγγέλλεται η αντιγραφή από τα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια του αγγλοσαξονικού εκπαιδευτικού μοντέλου. Ακόμη γίνεται λόγος για την εμπορευματοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης που επιχειρείται μέσω της συμφωνίας της Μπολόνιας την οποία προωθεί η ΕΕ. Στον πυρήνα της συμφωνίας της Μπολόνια, εξηγεί η διακήρυξη, βρίσκεται το σύστημα «Μπάτσελορ Μάστερ» το οποίο προωθεί το πέρασμα από το πλουραλιστικό ιδεώδες της εκπαίδευσης σε ένα μοντέλο που θα καθορίζεται από τους κανόνες της αγοράς. «Στόχος αυτών των αλλαγών» τονίζεται στο ίδιο κείμενο «είναι η σκλήρυνση του ανταγωνισμού στην παγκόσμια εκπαιδευτική αγορά με στόχο την ενίσχυση της οικονομικής θέσης των πανεπιστημίων και των εσόδων που λαμβάνουν τα ερευνητικά τους κέντρα. Η λογική του ανταγωνισμού και του κέρδους επιβάλλεται σε όλα τα επίπεδα της παραγόμενης γνώσης». Η διακήρυξη επισημαίνει ότι «η δημιουργία μιας οικονομίας της εκπαίδευσης, με τη γνώση σε ρόλο εμπορεύματος, εντάσσεται στην ευρύτερη τάση ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης όλων των εκφάνσεων της ανθρώπινης ζωής που επιχειρείται στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό […]. Η περίφημη αυτονομία των πανεπιστημίων αποτελεί ευφημισμό που καλύπτει τις νέες μορφές ελέγχου των ιδρυμάτων. Τα πανεπιστήμια δεν είναι αυτόνομα για να αυτοκαθοριστούν αλλά μόνο για να καλύψουν τις ανάγκες της οικονομίας και της βιομηχανίας και να υποταχθούν στη λογική της αγοράς. Ο εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης που επιτεύχθηκε στη δεκαετία του 80 σταδιακά καταστρατηγείται στο όνομα της λογικής της αγοράς και αντικαθίσταται από κατακόρυφες ιεραρχικές δομές».

Συνοπτικά τα αιτήματα στη διακήρυξη περιλαμβάνουν: α) τον τερματισμό της ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης, της έρευνας αλλά και της ευρύτερης παραγωγής γνώσης. Ακόμη ζητείται η πλήρης δημόσια χρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης και η άνευ όρων κατάργηση όλων των πανεπιστημιακών διδάκτρων. β) Τερματισμό της αξιολόγησης των σπουδών με βάση οικονομικά κριτήρια. γ) αποσύνδεση των πανεπιστημίων και των σχολείων από τις άμεσες ανάγκες της αγοράς εργασίας ώστε να λειτουργήσουν σαν χώρος σκέψης και όχι αναπαραγωγής του εργατικού δυναμικού. Ακόμη ζητείται διαφάνεια για όλες τις συμφωνίες αποδοτικότητας των πανεπιστημίων (που έχουν πραγματοποιηθεί με το υπουργείο παιδείας).

Στα ευρύτερα αιτήματα των φοιτητών, που παρουσιάστηκαν σε όλα ανεξαιρέτως τα υπό κατάληψη πανεπιστήμια, περιλαμβάνεται επίσης ο εκδημοκρατισμός της ανώτατης εκπαίδευσης. Ακόμη η θέσπιση ρυθμίσεων για την συμμετοχή των γυναικών κατά 50% σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης αλλά και η προστασία των ξένων φοιτητών (κυρίως αυτών εκτός ΕΕ) οι όποιοι θα κλιθούν πρώτοι να πληρώσουν τυχόν νέα δίδακτρα.

Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών αποτέλεσαν πραγματικό σεισμό στην πολιτική σκηνή της Αυστρίας καθώς σύντομα αρκετά συνδικάτα αλλά ακόμη και ενώσεις συνταξιούχων εξέφρασαν την απόλυτη υποστήριξή τους στις κινητοποιήσεις. Οι αναφορές περί «νέας γενιάς του ‘68» που εμφανίστηκαν στον αυστριακό Τύπο είναι αν μη τι άλλο ενδεικτικές της σημασίας των κινητοποιήσεων αλλά και της ανησυχίας που προκαλούν στον κυβερνητικό συνασπισμό. Ο πρόεδρος της Αυστρίας Χάινς Φίσερ παρενέβη ζητώντας διάλογο από μηδενική βάση και κάλεσε τους φοιτητές να αποδεχθούν την πρόταση για του υπουργού παιδείας για συνομιλίες– πρόταση, η οποία να σημειωθεί, ήρθε με τεράστια καθυστέρηση μόνο όταν το υπουργείο παιδείας συνειδητοποίησε το μέγεθος των κινητοποιήσεων. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε μάλιστα 40 εκατομμύρια ευρώ για την άμεση ενίσχυση των πανεπιστημιακών υποδομών – ποσό που θεωρήθηκε ασήμαντο σε σχέση με τις υπάρχουσες ανάγκες. «Δεν θέλουμε εκατομμύρια, θέλουμε από τα δισεκατομμύρια που έδωσαν στις τράπεζες» έγραφε το πανό που κρατούσε μια φοιτήτρια στη σχολή καλών τεχνών.

Το αυστριακό φοιτητικό κίνημα προκαλεί ήδη ένα ντόμινο αντίστοιχων κινητοποιήσεων σε ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως στη Γερμανία όπου από το καλοκαίρι πραγματοποιήθηκαν μαζικές διαδηλώσεις εναντίον της συμφωνίας της Μπολόνια.

Και τι είπαμε ότι είναι η Γενική Συνέλευση;

Καλωσορίσατε στο τμήμα Μοριακής Βιολογίας και Γενετικής του Δ.Π.Θ. ( για όσους βρίσκονται εδώ κατ’ επιλογήν: Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και για όσους κατά τύχη: Δεν Πέρασα Θεσσαλονίκη). Πολλές άγνωστες λέξεις θα πλημμυρίσουν το λεξιλόγιο σας. Κάποιες από αυτές θα ανήκουν στο επιστημονικό πεδίο, όπως χιάσματα, C.elegans, ATP, τις οποίες θα μάθετε εν καιρώ από καθηγητές. Κάποιες άλλες, όπως Γενική Συνέλευση, Φοιτητικός Σύλλογος, κ.α, μπορεί να τις έχετε ξανακούσει, αλλά κανείς μέχρι τώρα δε μπήκε στον κόπο να σας εξηγήσει. Αυτό το κείμενο έχει σαν σκοπό του να εξηγήσει τις άγνωστες αυτές λέξεις.

Φοιτητικός Σύλλογος: Με την εγγραφή σου στο πανεπιστήμιο, γίνεσαι αυτομάτως μέλος του φοιτητικού συλλόγου της σχολής, δηλαδή ο Φοιτητικός Σύλλογος (Φ.Σ.) απαρτίζεται από εσένα και όλους τους συμφοιτητές σου. Στόχος του είναι η υπεράσπιση των αναγκών και των δικαιωμάτων των φοιτητών. Μέσω του φοιτητικού συλλόγου μπορείς να συμμετέχεις ενεργά στη λήψη αποφάσεων που αφορούν σε όλα τα ζητήματα της σχολής, από την φοιτητική σου καθημερινότητα, όπως τις δωρεάν σημειώσεις, έως πολιτικά ζητήματα, σαν τις κινητοποιήσεις στα ΑΕΙ και ΤΕΙ που ξεκίνησαν τον περασμένο Μάη.
Θυμήσου! Ο Φ.Σ. είναι πάνω από κάθε παράταξη και καθηγητή.
Γενική Συνέλευση: Είναι το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων του φοιτητικού συλλόγου. Μέσα στη Γενική Συνέλευση μπορείς να εκφράσεις την γνώμη σου ελεύθερα πάνω σε όποιο ζήτημα αφορά τον Φ.Σ., από τις αυθαιρεσίες κάποιου καθηγητή έως τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία και την εργασία. Συγκαλείται συγκεκριμένη μέρα με συγκεκριμένα θέματα μετά από συλλογή υπογραφών ή με απόφαση του Δ.Σ. Η παρουσία στην Γ.Σ. είναι ιδιαίτερα σημαντική. Οι αποφάσεις λαμβάνονται αμεσοδημοκρατικά με ψηφοφορία και οφείλουν να τις σέβονται όλοι, από τον πρώτο καθηγητή έως τον τελευταίο φοιτητή. Μαζικές συνελεύσεις είναι χαρακτηριστικό ισχυρού φοιτητικού συλλόγου και μπορεί να ανατρέψει καταστάσεις και αποφάσεις που λαμβάνονται για εμάς χωρίς εμάς.
Διοικητικό Συμβούλιο (Δ.Σ.): Είναι ένα 9μελές όργανο που εκλέγεται σύμφωνα με τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών και έχει σκοπό τη λήψη αποφάσεων εκ μέρους του φοιτητικού συλλόγου. Όπως και εσύ καταλαβαίνεις 9 άτομα δεν είναι λογικό να αποφασίζουν για όλο τον Φ.Σ. καπελώνοντας τον πολλές φορές έτσι για σημαντικά θέματα... Εμείς πιστεύουμε ότι όλες οι αποφάσεις που μας αφορούν πρέπει να λαμβάνονται στις Γ.Σ μας.
Ανοιχτές Συντονιστικές Επιτροπές: Είναι φυσικό επακόλουθο των Γενικών Συνελεύσεων. Ουσιαστικά αποτελούνται από όλους όσους ενδιαφέρονται για την υλοποίηση των αποφάσεων της Γ.Σ. χωρίς περιορισμούς.
Συνελεύσεις Έτους- Επιτροπή Έτους: Κάθε έτος πρέπει να κάνει τακτικές και έκτακτες συνελεύσεις για θέματα που το αφορούν (προγράμματα μαθημάτων, εξεταστικές, κλπ.). Οι αποφάσεις αυτών των συνελεύσεων πρέπει να υλοποιούνται από ανοιχτές επιτροπές που θα προκύπτουν από τη συνέλευση.
Εκλογές: Γίνονται την άνοιξη. Πολλοί που θα σε πλησιάσουν (ή σε έχουν ήδη πλησιάσει) σε βλέπουν σαν μια κινούμενη ψήφο. Τα πραγματικά προβλήματα όμως, λύνονται στα αμφιθέατρα και τις τακτικές Γ.Σ. και όχι σε ετήσια ραντεβού.


ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΒΓ

Εδώ και χρόνια η παιδεία, η εργασία και τα κινήματα βρίσκονται στο στόχαστρο της εκάστοτε κυβέρνησης. Κάθε φορά τα νομοθετήματα της προηγούμενης κυβέρνησης χρησιμοποιούνται σαν σκαλωσιές για την δημιουργία ακόμα πιο σύνθετων και αντιδραστικών νομοθεσιών. Ήδη από την Ν.Δ. έχουμε την ψήφιση του νέου νόμου πλαίσιο για την λειτουργία της τριτοβάθμιας, παρά τις αντιδράσεις σύσσωμης της εκπαιδευτικής κοινότητας, ενώ επιπλέον είχαν ξεκινήσει προσπάθειες για την αναθεώρηση του άρθρου 16, με σκοπό την δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων. Τις κινήσεις αυτές αναλαμβάνει τώρα να προωθήσει και να εξελίξει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σύμφωνα και με τις δηλώσεις της νέας υπουργού παιδείας ¨η παιδεία είναι η μητέρα όλων των μαχών¨.
Όλες αυτές οι κινήσεις γίνονται σύμφωνα με τις επιταγές της ευρωπαϊκής ένωσης και ο απώτερος σκοπός των κινήσεων αυτών είναι η επιχειρηματικοποίηση της εκπαίδευσης στον βωμό του κέρδους και της βιομηχανίας. Στο προσκήνιο των αλλαγών βρίσκονται όχι οι κοινωνικές ανάγκες, αλλά οι ανάγκες του χρηματιστηρίου. Παράλληλα η αξία των πτυχίων υποβαθμίζεται συνεχώς και το εργασιακό μέλλον δυσχεραίνεται μέσω αντεργατικών ρυθμίσεων. Είναι πρόσφατη η ψήφιση του νέου νόμου για το ασφαλιστικό (που ψηφίστηκε από την Ν.Δ. αλλά ήταν σχέδιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) που αποδεικνύει την στοχοθεσία και τις προθέσεις των κυβερνήσεων για τον τομέα της εργασίας.
Φυσικά οι επιθέσεις δεν εστιάζονται μόνο στον τομέα της νομοθεσίας, η καταστολή των αγώνων είναι και αυτή ένα μέτωπο που ανοίγουν οι κυβερνήσεις όταν οι προθέσεις τους αμφισβητούνται. Όλοι θυμούνται την καταστολή που έχουν δεχτεί οι φοιτητικοί και μαθητικοί αγώνες του Μάη-Ιούνη 2006, Γενάρη-Φλεβάρη 2008, οι αγώνες των συνταξιούχων και εκπαιδευτικών, ενώ αξέχαστη είναι και η δολοφονία του Γρηγορόπολου τον περασμένο Δεκέμβρη, αδιαμφισβήτητη απόρροια της γενικότερης καταστολής στην κοινωνία. Οι φοιτητικοί αγώνες έχουν σημαδευτεί όχι μόνο από τη βία της αστυνομίας (και κατ’ επέκταση της κάθε κυβέρνησης και αντιπολίτευσης), αλλά και από μηνύσεις σε βάρος φοιτητών που υπερασπίζονταν αποφάσεις γενικών συνελεύσεων. Σε λίγο καιρό θα πραγματοποιηθεί η δίκη των 6 φοιτητών του πολυτεχνείου Ξάνθης τους οποίους βαραίνει η μήνυση του καθηγητή Καραμπίνη.
Η απάντηση των άλλων παρατάξεων σε όλα τα παραπάνω και σε όλα όσα βαραίνουν τη ζωή μας είναι στην καλύτερη περίπτωση η παθητική στάση, ενώ πολλές φορές δρουν και οι ίδιες στην προώθηση αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων. Η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ έχουν δράσει ανασταλτικά στο φοιτητικό κίνημα εμποδίζοντας πολλές φορές μέχρι και γενικές συνελεύσεις, ενώ τώρα οι παραπάνω παρατάξεις μαζί με την ΠΚΣ κινούν διαδικασίες για την διεξαγωγή της ΕΦΕΕ με σκοπό την εγκαθίδρυση ενός επίσημου συνομιλητή της κυβέρνησης που θα αποτελέσει ένα ακόμη εμπόδιο του φοιτητικού κινήματος, κάθώς θα εξυπηρετεί κυβερνητικά συμφέροντα και όχι τις ανάγκες των φοιτητών.
Η απάντηση της ΕΑΑΚ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι η ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση δημόσια και δωρεάν για όλους, με το κάθε επιστημονικό πεδίο να χορηγεί στους αποφοίτους του ένα ισχυρό πτυχίο με όλα τα εργασιακά δικαιώματα εξασφαλισμένα. Καμία ποινικοποίηση των φοιτητικών και εργατικών αγώνων. Την λύση στα προβλήματα μας δεν θα δώσει κανένας άλλος εκτός από εμάς, και κανένα όργανο δεν θα βοηθήσει στη λύση τους καλύτερα από την γενική συνέλευση.


ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΟΡΙΑΚΗΣ
ΣΤΙΣ 21/10/2009

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΑΑΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΦΕΕ

«Μετά από αρκετά χρόνια αδράνειας και απαξίωσης της ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος), υπήρξε κατ’ αρχήν συμφωνία από τις φοιτητικές παρατάξεις των ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ, ΑΡ.ΕΝ, για να ξεκινήσει η διαδικασία για τη σύγκληση του ανώτατου οργάνου του φοιτητικού συνδικαλιστικού κινήματος(...)Σήμερα το φοιτητικό κίνημα στέλνει ένα πρώτο μήνυμα ενότητας και αλληλεγγύης, παραμερίζοντας τα λάθη και τα εμπόδια του παρελθόντος, δίνουμε μια προοπτική ενότητας μέσα από την κατ’ αρχήν σύγκληση της Τεχνικής Γραμματείας για την διοργάνωση του Πανσπουδαστικου Συνεδρίου.

Απόσπασμα από το Δελτίο Τύπου της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για την διεξαγωγή Πανσπουδαστικού Συνεδρίου. Οκτώβρης 2009


Η εκλογή του ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση, μία συνταγή προετοιμασμένη εδώ και καιρό, αποτελεί πλέον πραγματικότητα. Το κεφάλαιο μπροστά στην κρίση του προσπαθεί να βρει ένα βηματισμό για να την υπερβεί, ένα βηματισμό που περνά και μέσα από τη σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος, από την υπέρβαση της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης ,που όξυνε και η εξέγερση του Δεκέμβρη, και από το τσάκισμα των λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, υπό τον φόβο μάλιστα νέων κοινωνικών εκρήξεων. Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είναι βέβαιο πως θα ακολουθήσει στον ίδιο δρόμο που χάραξε η ΝΔ, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου υπό τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Οι πρώτες της κινήσεις, παρά τη φιλολογία για το πρόγραμμα των 100 ημερών είναι ενδεικτικές: Ήδη στα Εξάρχεια και στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου έχει ριζώσει η παρουσία των «πραιτόρων» που υπό την εξουσιοδότηση του περιβόητου υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη» προχωρούν σε πογκρόμ ενάντια στη νεολαία και σε πολιτικές συλλογικότητες. Ο θάνατος ενός ακόμα μετανάστη από την αστυνομική βία δένει σημειολογικά απόλυτα με τις συνεχιζόμενες διώξεις σε βάρος των μεταναστών. Ταυτόχρονα η νέα κυβέρνηση αναστέλλει τις προσλήψεις στο πρόγραμμα διδακτικής στήριξης και δεν ικανοποιεί στο ελάχιστο τα αιτήματα των λιμενεργατών που συνεχίζουν την απεργία. Την εκπροσώπηση της νέας κυβέρνησης έχει αναλάβει ο γνωστός και μη εξαιρετέος Θ. Πάγκαλος με την περιώνυμη αντικομουνιστική και αυταρχική ρητορεία του. Η επιδίωξη για ενίσχυση της αντιλαϊκής – αντεργατικής πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης είναι ιδιαίτερα σαφής.

Μια εβδομάδα μετά τις βουλευτικές εκλογές αλλά και μερικές μέρες μετά την πραξικοπηματική χορήγηση των 33 αδειών λειτουργίας στα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών από τον Άρη Σπηλιωτόπουλο, οι προθέσεις της κυβέρνησης στο χώρο της εκπαίδευσης γίνονται ξεκάθαρες ενώ η τοποθέτηση της Α. Διαμαντοπούλου στο Υπουργείο Παιδείας (γνωστής για τη συνεπή της στάση στη στήριξη του συνόλου της αντι – εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και καταστολής των νεολαιίστικων αγώνων της προηγούμενης περιόδου), δεν είναι καθόλου τυχαία. Το «πάγωμα» της αδειοδότησης των κολεγίων όχι μόνο δε σημαίνει απόσυρση των αδειών αλλά στρώνει το έδαφος για τη θέσπιση ενός νέου νόμου για τα ΚΕΣ, δήθεν πιο αξιοκρατικού και για τη δημιουργία «δημόσιας αρχής πιστοποίησης και ελέγχου των κολεγίων» για την προώθηση του αντιδραστικού νόμου για την αξιολόγηση. Αν συνυπολογίσει κανείς τη διακηρυκτική τοποθέτηση Παπανδρέου για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, καθίσταται σαφές ότι το μέτωπο της εκπαίδευσης παραμένει ενεργό. Την ίδια στιγμή, ο νέος νόμος – πλαίσιο παραμένει ενεργός και επιχειρείται να εφαρμοστούν από διάφορες συγκλήτους και οι διατάξεις του σε σχέση με τους αντιδραστικούς εσωτερικούς κανονισμούς (διαγραφές φοιτητών, ποινικοποίηση καταλήψεων, κατάργηση ασύλου, πιστωτικές μονάδες, αντιδραστικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών κλπ). Ταυτόχρονα, το ΠΑΣΟΚ προχωράει στην ανασύσταση του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας και την προκήρυξη του στημένου διαλόγου, για να επιτευχθεί η μεγαλύτερη δυνατή «συναίνεση» στη «μητέρα όλων των μαχών», την παιδεία, όπως δήλωσε και η νέα υπουργός.

Σε αυτό το φόντο και πριν ακόμα καλά ανοίξουν οι σχολές τίθεται το ζήτημα της διεξαγωγής του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου για τη συγκρότηση της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος (ενός οργάνου που εδώ και δεκαπέντε χρόνια παραμένει ανενεργό) τέσσερις μόλις μέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές. Η συναίνεση όλων των καθεστωτικών δυνάμεων για το ζήτημα και η βιασύνη τους για επίσπευση των διαδικασιών σε νεκρό πολιτικό χρόνο πριν ακόμα γίνουν οι πρώτες Συνελεύσεις των Συλλόγων, αναδεικνύει σαφείς πολιτικές στοχεύσεις. Το ΠΑΣΟΚ με τον αέρα της «αλλαγής» των εκλογών μπαίνει δυναμικά στη χάραξη επιθετικής πολιτικής και στο χώρο της εκπαίδευσης. Το υπουργείο θα προσπαθήσει να βρει έναν προνομιακό συνομιλητή από πλευράς φοιτητών στα πλαίσια του «διαλόγου» και του ΕΣΥΠ, πριν ακόμα τεθούν τα πολιτικά ζητήματα στους συλλόγους. Τέτοιος συνομιλητής σίγουρα δεν είναι οι Γενικές Συνελεύσεις, οι Συντονιστικές Επιτροπές, το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων, μορφές οργάνωσης που το ίδιο το κίνημα υιοθέτησε, στο πλαίσιο του νικηφόρου αγώνα διαρκείας που διεξάγει τα τελευταία χρόνια.

Στα διαπαραταξιακά μαζέματα για την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ καμία από τις υπόλοιπες παρατάξεις δεν άρθρωσε πολιτικό λόγο γύρω από αυτή την επιλογή παρά τις εγκλήσεις, ενώ δεν υπήρξε καμία τοποθέτηση σε σχέση με το πολιτικό πλαίσιο και τους όρους διεξαγωγής του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου. Με βάση αυτή την πραξικοπηματική πρακτική φάνηκε ότι υπάρχει «από τα πάνω» συμφωνία για να προχωρήσουν εν κρυπτώ και άνευ όρων οι διαδικασίες του. Η βιασύνη όλων των παρατάξεων να διευθετήσουν το ζήτημα της κοινής καταγραφής των εκλογικών αποτελεσμάτων στα οποία δεν έχουν καταλήξει τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια και αποδοχής κατά συνέπεια εξόφθαλμων φαινόμενων νοθείας σε πολλούς συλλόγους, καταδεικνύει τις προθέσεις τους.

Η Νέα Δημοκρατία επί τρία χρόνια αποτέλεσε τον οδοστρωτήρα που πήγε να σαρώσει τα πάντα στο χώρο της εκπαίδευσης. Οι ανυποχώρητοι και ανειρήνευτοι αγώνες της νεολαίας επέφεραν τεράστια πλήγματα στην απρόσκοπτη προσπάθειά της ως κυβέρνησης στις αντιμεταρρυθμίσεις και συνέβαλαν στην πτώση της. Στο χώρο των πανεπιστημίων η ΔΑΠ ήταν πάντα απέναντι στο μαζικό, μαχητικό φοιτητικό κίνημα και με τις θέσεις και τις πρακτικές της τάχθηκε στο πλάι των αντιδραστικών Υπουργών Παιδείας της ΝΔ, βάζοντας πλάτες στην εφαρμογή του νέου νόμου πλαίσιο στις σχολές. Η ΔΑΠ συνεχίζει να στηρίζει την πολιτική των αναδιαρθρώσεων μακριά από τα ενοχλητικά αμφιθέατρα των Φοιτητικών Συλλόγων μέσα από αποστειρωμένες από το κίνημα διαδικασίες. Η κυβερνητική πλέον ΠΑΣΠ κρατούσε πάντα αντίστοιχη στάση με αυτή της ΔΑΠ – παρά τις «αντιπολιτευτικές» κορώνες και το «αριστερό» προσωπείο που κατά διαστήματα έβγαζε – και στην παρούσα συγκυρία θέλει να είναι βοηθός στο σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για το στήσιμο ενός προσχηματικού διαλόγου μέσω του ΕΣΥΠ – στο οποίο χωρά με ακρίβεια ένα όργανο που επιχειρείται να συγκροτηθεί με βάση τα παραπάνω χαρακτηριστικά κόντρα στα κεκτημένα του κινήματος. Βαρύτατες ευθύνες φέρουν και οι παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ στα πανεπιστήμια. Το ΚΚΕ παρά την πτώση του στις βουλευτικές εκλογές και τα χαμηλά ποσοστά που κατέγραψε ιδιαίτερα στη νεολαία, επιμένει στο δρόμο της στείρας καταγγελίας και όχι του ανυποχώρητου αγώνα, στο δρόμο της αυτο – αναφορικότητας στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα. Ο φόβος του μπροστά στη ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος εκφράστηκε με την ανοιχτή καταγγελία της εξέγερσης του Δεκέμβρη και των αγώνων της νεολαίας αφήνοντας στο απυρόβλητο την τότε κυβέρνηση. Στο χώρο των πανεπιστημίων μετά τη χρεοκοπία της πολιτικής του πρότασης ξαναθυμάται την «ανασυγκρότηση των μορφών οργάνωσης του φοιτητικού κινήματος». Ο ΣΥΡΙΖΑ και η παράταξή του στο πανεπιστήμιο πιστοποιεί τη δεξιά του στροφή με μία σειρά κινήσεων. Η αποδοχή όψεων του νέου νόμου – πλαίσιο και η αλλαγή της στάσης του στην ΠΟΣΔΕΠ επιβεβαιώνουν αυτή τη στροφή. Οι πιέσεις που τους άσκησαν τα αστικά επιτελεία για τη διακηρυκτική τους στήριξη στα κινήματα της νεολαίας αποδίδουν τους πρώτους καρπούς. Σε αυτά τα πλαίσια, στόχος των δυνάμεων της επίσημης αριστεράς είναι να μπουν αναχώματα στη συγκρότηση ανατρεπτικών κινητοποιήσεων, που ή δε θα μπορούν να ελέγξουν και να οριοθετήσουν είτε να καρπωθούν κοινοβουλευτικά. Επί του πρακτέου, δίνουν λευκή επιταγή σε ΠΑΣΠ και ΔΑΠ για τη συγκρότηση της ΕΦΕΕ, συνηγορώντας στα σχέδια της κυβέρνησης για εύρεση επίσημου συνομιλητή από την πλευρά του φοιτητικού κινήματος.

Η Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση καταγγέλλει σκληρά και αποφασιστικά τις μεθοδεύσεις για την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ, στην κατεύθυνση παραχάραξης της πολιτικής τοποθέτησης του φοιτητικού κινήματος και κόντρα στα κεκτημένα του. Το φοιτητικό κίνημα είχε, έχει και θα έχει το αυτονόητο δικαίωμα να επιλέγει αυτό τις μορφές οργάνωσης του, ενάντια σε λογικές που θέλουν οι παρατάξεις να αποφασίζουν στο παρασκήνιο στο όνομα των φοιτητών. Θα βρουν μπροστά τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τις Γενικές τους Συνελεύσεις για μία νέα νικηφόρα εμφάνιση του κινήματος, ενάντια στις επιδιώξεις της νέας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, τη συναίνεση της ΝΔ και τις κατευθύνσεις της ΕΕ, που θα θέσουν στο προσκήνιο τις ανάγκες των φοιτητών και της νεολαίας. Τα πραγματικά ζητήματα που απασχολούν τους φοιτητές θα τεθούν σε νέους γύρους Γενικών Συνελεύσεων και δε θα λυθούν σε καμία συμφωνία κυρίων στα παρασκήνια. Εμείς θα παλέψουμε για τη συγκρότηση και έκφραση του φοιτητικού κινήματος στη βάση των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων των Φοιτητικών Συλλόγων. Ακυρώνουμε στην πράξη τη συμφωνία σιωπής των ΠΑΣΠ – ΔΑΠ – ΠΚΣ – ΑΡΕΝ. Το ίδιο το κίνημα θα πει στους δρόμους την τελευταία λέξη, ενάντια σε όσα ετοιμάζουν για εμάς χωρίς εμάς, ενάντια στα ΚΕΣ και στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Είναι η ώρα να δείξουμε ότι δε χρωστάμε και δε θα δώσουμε περίοδο χάριτος σε κανέναν.


«Το ορμητικό ποτάμι των φοιτητικών καταλήψεων πλημμυρίζει ξανά τους δρόμους διαψεύδει περίτρανα όσους πίστεψαν πως το καυτό δίμηνο των κινητοποιήσεων του Μάη - Ιούνη ήταν μπόρα και πέρασε. Κόντρα στο ασφυκτικό συναινετικό σκηνικό που στήνει σύσσωμο το αστικό μπλοκ εξουσίας και πιάνοντας το νήμα της ηρωικής απεργίας των δασκάλων και των μαθητικών καταλήψεων συγκρούεται ξανά με τις επιλογές της κυβέρνησης, του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ε.Ε., σπάει τη βιτρίνα της συναίνεσης του επίσημου πολιτικού σκηνικού(...) Να διαμορφώσουμε ενιαία την πάλη μας μέσα από τη λειτουργία των ανοιχτών Συντονιστικών Επιτροπών Κατάληψης για την συμμετοχή και την λήψη αποφάσεων για την οργάνωση της υλοποίησης των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων, δεσμευόμενες αποκλειστικά και απόλυτα στην βάση του πλαισίου της ΓΣ, θα ελέγχονται και θα λογοδοτούν στις Γενικές Συνελεύσεις. Καθώς και του Ανοιχτού και Ενιαίου Συντονιστικού των Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων το οποίο θα πρέπει να αποτελεί για κάθε πόλη αλλά και πανελλαδικά το κέντρο του αγώνα, τον άξονα ενιαίας δράσης του κινήματος και της προώθησης της πάλης, τον χώρο συνδιαμόρφωσης για το κίνημα στη βάση των αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων, οι οποίες τελικά έχουν την ευθύνη για τις επιλογές που θα πρέπει να παρθούν.»

Απόσπασμα από το Πανελλαδικό Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων, με το συμμετοχή σχεδόν όλων των συλλόγων πανελλαδικά και όλων των δυνάμεων της Αριστεράς. Γενάρης 2007


ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΣΕ ΑΕΙ - ΤΕΙ

ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Καταλαμβάνουμε το κτήριο του Πανεπιστημίου της California, Santa Cruz, διότι η σημερινή κατάσταση έχει γίνει αφόρητη. Σε όλη την πολιτεία οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους και τους κάνουν έξωση ενώ οι κοινωνικές υπηρεσίες έχουν περικοπεί. Οι ηγέτες της California, απο κρατικούς αξιωματούχους εως πρόεδροι πανεπιστημίων έχουν αποδείξει πώς θα αντιμετωπίσουν αυτή την κρίση: τα πάντα και όλοι εξαρτώνται απο τον προυπολογισμό. Οι ίδιοι έχουν προφυλάξει τους εαυτούς τους απο τις συνέπειες της δικής τους κακής δημοσιονομικής διαχείρισης, ενώ όσοι μπορούν στο ελάχιστο να αντέξουν οικονομικά [ελεύθερη μετάφραση: οι οικονομικά ασθενεστεροι] έχουν αφεθεί να επωμιστούν το βάρος. Κάθε λύση που προσφέρουν μόνο επιταχύνει την αποσύνθεση της πολιτείας της California. Παραμένει ζητούμενο για τον λαό να καταλάβει τι είναι δικό του.

Η σημερινή επίθεση στη δημόσια εκπαίδευση –υπό το πρόσχημα της έκτακτης φορολογικής ανάγκης- είναι απλώς η κατάληξη μιας μακροπρόθεσμης τάσης. Η οπισθοδρομική φορολογική διάρθρωση της California έχει υπονομεύσει το ρυθμιστικό σχέδιο του 1960 για την δωρεάν παιδεία. Σε αυτό το κλίμα η ποιότητα της Κ-12 εκπαίδευσης [αντίστοιχη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα] και οι επιδόσεις των μαθητών έχουν μειωθεί σύμφωνα με κάθε μέτρηση. Λόγω των περικοπών στα κοινοτικά κολλέγια, πάνω απο 50.000 νέοι στην California έχουν αποκλειστεί απο τις πότρες της 3βάθμιας εκπαίδευσης. Το California State University θα μειώσει τις εγγραφές του σε 40.000 φοιτητές για το έτος 2010 – 2011. Είμαστε αλληλέγγυοι με τους μαθητές σε όλη την πολιτεία, διότι τα ίδια πράγματα που συμβαίνουν σε αυτούς συμβαίνουν και σε εμάς. Στο πανεπιστήμιο της California, η διοίκηση θα αυξήσει τα δίδακτρα με μια ανευ προηγουμένου αύξηση 10.300 δολλαρίων, 32% αύξηση σε ένα έτος. Μεταπτυχιακοί φοιτητές και καθηγητές που επιστρέφουν απο τις διακοπές του καλοκαιριού για να βρούν τις θέσεις εργασίας τους, έχουν κοπεί. Σχολές και προσωπικό είναι υποχρεωμένοι να λαμβάνουν υποχρεωτική αποχή απο την εργασία. Ολόκληρες υπηρεσίες έχουν διαλυθεί. Μαθήματα σε φοιτητές και πτυχιούχους είναι πιο δύσκολο να μπούν καθώς οι φοιτητές πληρώνουν περισσότερα. Το πανεπιστήμιο τρέχει [ελεύθερη μετάφραση: λειτουργεί] σαν μια εταιρεία.

Ας είμαστε ειλικρινεις: η υπόσχεση μιας οικονομικά ασφαλούς ζωής στο τέλος της πανεπιστημιακής

εκπαίδευσης, γίνεται γρήγορα μια ψευδαίσθηση. Οι θέσεις εργασίας στις οποίες κατευθυνόμαστε να εργαστούμε δεν θα είναι καλύτερες απο τιε θέσεις εργασίας που έχουμε ήδη για να πληρώσουμε την πορεία μας μέσα στο σχολείο [ελεύθερη μετάφραση: για να πληρώσουμε τις σπουδές μας]. Κοντά στα ¾ των φοιτητών δουλεύουν σε εργασίες πλήρους απασχόλησης. Ακόμα και με αυτές τις θέσεις εργασίας ο όγκος των φοιτητικών δανείων αυξήθηκε κατά 800% απο το 1977 έως το 2003. υπάρχει άμμεση σύνδεση μεταξύ αυτών και της επιδείνωσης των συνθηκών εκείνων που επηρεάζουν τους εργαζόμενους και τις οικογένειές του σε όλη την California. 2.000.000 άνθωποι είναι άνεργοι σε όλοι τη πολιτεία. 1.500.000 είναι υποαπασχολούμενοι ανάμεσα σε ένα εργατικό δυναμικό των 20.000.000. καθώς οι πρώην ασφαλείς, μεσαίας τάξης εργαζόμενοι χάνουν τα σπίτια τους απο εξώσεις, καταθλιπτικές παραγκουπόλεις φυτρώνουν σε ολόκληρη την πολιτεία. Η κρίση είναι σοβαρή και διαδεδομένη, όμως οι προτεινόμενες λύσεις – ο κυβερνήτης και η πολιτεία οργανώνουν πώληση [πωλήσεις] για να κλείσει το χάσμα του προυπολογισμού- είναι εντελώς παράλογες.


Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το γεγονός οτι ο χρόνος για άσκοπες διαπραγματεύσεις έχει τελειώσει. Οι εκκλήσεις προς τη διοίκηση του UC Sacramento είναι μάταιες. Αντ’ αυτού κάνουμε έκκληση σε όλους τους ανθρώπους με τους οποίους αγωνιζόμαστε μαζί και όχι σε αυτούς που αγωνίζονται εναντίον μας. Μια μόνο ημέρα στο πανεπιστήμιο δεν είναι αρκετή, διότι δεν έχουμε την πολυτέλεια να επιστρέψουμε στη δουλειά ως συνήθως. Επιδιώκουμε να σχηματίσουμε μια ενιαία κίνηση με το λαό της California. Ξανά και ξανά, οι λειτουργικές απαιτήσεις στράφηκαν εναντίον μας απο τους ηγέτες μας και χρησιμοποιούνται για να διαιρέσουν τους κοινωνικούς λειτουργούς εναντίον των εκπαιδευτικών, τους νοσοκόμους απο τους φοιτητές, τους βιβλιοθηκονόμους απο τους φύλακες των πάρκων, σε έναν ανταγωνισμό για τους πόρους, που μας λένε είναι όλο και πιο σπάνιοι. Αυτή η κρίση είναι γενική και η εξέγερση πρέπει να γενικευτεί. Η κλιμάκωση είναι απολύτως απαραίτητη. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.


Η κατάληψη είναι μια τακτική για την κλιμάκωση των αγώνων, μια τακτική που χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα στο εργοστάσιο Windows and Doors του Chicago και στο New School της Νέας Υόρκης. Μπορεί να συμβεί σε όλη την California επίσης. Σαν προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί φοιτητές, μέλη ΔΕΠ και προσωπικό, καλούμε όλους στο πανεπιστήμιο της California να υποστηρίξουν αυτή την κατάληψη συνεχίζοντας τις δράσεις και τις απεργίες αύριο, την επόμενη μέρα και επ’ αόριστον. Καλούμε τον λαό της California να κάνει καταλήψεις και να κλιμακώσει.

ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ…

Φέτος συμπληρώνονται 19 χρόνια παρουσίας της ΕΑΑΚ στα ελληνικά ΑΕΙ και ΤΕΙ. Η ΕΑΑΚ γεννήθηκε στην φωτιά του εκπαιδευτικού κινήματος 1990-1991, όταν πολλά ανεξάρτητα αριστερά σχήματα ενώθηκαν και σχημάτισαν έτσι ένα πρωτοπόρο αριστερό μέτωπο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Κύτταρα της ΕΑΑΚ είναι τα σχήματα της, που δραστηριοποιούνται στην κάθε σχολή και αποτελούν ένα ευρύ πεδίο διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων. Στην ΕΑΑΚ δεν υπάρχουν πεφωτισμένοι ηγέτες ούτε και ιεραρχία, τα μέλη της είναι ισότιμα και τα σχήματα ανοιχτά. Η δομή αυτή της ΕΑΑΚ την καθιστά φορέα που παράγει πολιτική από κάτω και από αριστερά, ανεξάρτητα από γραφεία και καθοδήγηση.

Από την ίδρυσή της η ΕΑΑΚ έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στα εκπαιδευτικά κινήματα που ακολούθησαν καλώντας τους φοιτητές να μην αφήνουν το μέλλον και τα συμφέροντα τους στα χέρια καμιάς κυβέρνησης και κανενός φοιτητοπατέρα.

ΓΙΑ ΟΣΑ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΣΑ ΚΕΡΔΙΖΟΥΜΕ…

Ψήφος στην ΕΑΑΚ σημαίνει να κατέβει η εξουσία του ΔΣ στα χέρια των φοιτητών. Οι θέσεις στο ΔΣ δεν είναι για εμάς μια προνομιακή θέση από όπου κάποιοι θα αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς, ούτε ένας τρόπος να έχουμε επαφές με καθηγητές και πρυτάνεις. Η πάγια θέση μας είναι ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΙΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ωστόσο οι εκλογές είναι για εμάς μια μάχη την οποία δίνουμε και παλεύουμε να πολιτικοποιήσουμε. Η συμμετοχή μας στις εκλογές δεν καθαγιάζει το ΔΣ, καθώς κινούμαστε πάντα εναντίον της αστικής τακτικής που θέλει τους λίγους να αποφασίζουν για τους πολλούς. Η θέση μας για το ΔΣ συνοψίζεται στο τρίπτυχο ΕΝΤΟΣ, ΕΚΤΟΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΝ.

ΕΝΤΟΣ για την διασφάλιση της διαφάνειας, τον έλεγχο των διαδικασιών και την ενημέρωση του φοιτητικού συλλόγου για τις αποφάσεις του ΔΣ.

ΕΚΤΟΣ γιατί οι θέσεις μας στο ΔΣ δεν είναι προσωποπαγείς και κινούμαστε με εντελώς διαφορετική λογική.

ΕΝΑΝΤΙΟΝ γιατί παλεύουμε οι αποφάσεις να λαμβάνονται στις γενικές συνελεύσεις από το σύνολο του φοιτητικού συλλόγου και μαχόμαστε να ανατρέψουμε και εκ των ένδον τέτοιους αστικούς θεσμούς.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ, ΕΜΕΙΣ ΑΝΤΙ-ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ:

* Έναν άλλο τρόπο άσκησης της πολιτικής, από τα κάτω και από αριστερά. Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται από όλους συλλογικά, μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες όπως οι γενικές συνελεύσεις, και όχι από τα 9 άτομα του ΔΣ.
* Έναν πολιτικό λόγο ανατρεπτικό, αριστερό και βαθύ, όχι συντηρητικό και κοντόφθαλμο. Δεν εθελοτυφλούμε στο γεγονός ότι η εκπαίδευση και η εργασία αναδιαρθρώνονται παράλληλα με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Γι’ αυτό το λόγο ΔΕΝ πολεμάμε το κάθε ζήτημα ξεχωριστά, αλλά διαμορφώνουμε ένα συνολικό πλαίσιο πάλης και βλέπουμε το συνολικό πολιτικό σκηνικό. Παρεμβαίνουμε συνολικά χωρίς να περιοριζόμαστε μόνο σε φοιτητικά ζητήματα, ενώ διαμορφώνουμε κοινά αιτήματα πάλης με τους εργαζόμενους χωρίς να κλεινόμαστε στα τείχη του πανεπιστημίου. Η φιλοδοξία μας δεν είναι να γίνουμε διαχειριστές του υπάρχοντος. Παλεύουμε να φτιάξουμε μια άλλη πραγματικότητα δομημένη σύμφωνα με τις ανάγκες και τα δικαιώματα φοιτητών και εργαζομένων.
* Ενεργοποίηση σε κοινωνικά ζητήματα, γιατί δεν είμαστε μόνο φοιτητές αλλά και μελλοντικοί εργαζόμενοι και πρέπει να έχουμε λόγο σε κάθε ζήτημα που απασχολεί την κοινωνία.

Κόντρα στον φοιτητικό συνδικαλισμό των σημειώσεων, των πάρτυ και των δημοσίων σχέσεων.

Κόντρα στη λογική της ανάθεσης της προάσπισης των δικαιωμάτων μας από πεφωτισμένους φοιτητοπατέρες. Κόντρα στην καθεστωτική αριστερά της κομματικής πειθαρχίας, του δογματισμού και της συκοφάντησης των αγώνων.

Παλεύουμε για:

Φοιτητικό συνδικαλισμό από τα κάτω και από τα αριστερά.

Ανεξάρτητο, μαζικό, ριζοσπαστικό κίνημα για τα δικαιώματα και τις ανάγκες μας.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ + ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ-ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ = 500 ΝΕΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑΣ

Συνάδελφοι, ως σχήμα έχουμε από την τελευταία Γενική Συνέλευση ακόμα ανοίξει στο σύλλογο τα θέματα της Υγείας και της εργασιακής μας προοπτικής.

Κοινή διαπίστωση όλων των πολιτικών φορέων είναι ότι το ΕΣΥ αιμορραγεί. Ήδη από τον αρχικό σχεδιασμό του το 1985 έχει υπολογιστεί ότι εκκρεμούν περίπου 3000 κενές οργανικές θέσεις ειδικευμένου και ειδικευόμενου προσωπικού. Οι εγκληματικές όμως κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ακολούθησαν όλα αυτά τα χρόνια με συνέπεια την πολιτική της υποστελέχωσής του με αποτέλεσμα σήμερα, δεδομένου ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας από το 85 έχει αυξηθεί κατά 3 εκατ. τουλάχιστον, να διαπιστώνεται έλλειψη 10000 θέσεων ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού. Βλέπουμε λοιπόν τους αρχικούς ισχυρισμούς της κυβέρνησης περί υπερπληθώρας γιατρών να καταρρέουν. Εκτός του ότι καθημερινά νιώθουμε στο πετσί μας αυτήν την “υπερπληθώρα” περιμένοντας αρκετές ώρες στην ουρά μέχρι ο κατάκοπος γιατρός να μας εξυπηρετήσει, ακόμα και το ίδιο το υπουργείο πλέον αυτοαναιρείται παραδεχόμενο την ανάγκη 5000 προσλήψεων. Η αναγκαιότητα αυτή φαίνεται ακόμα μεγαλύτερη αν λάβουμε υπόψη ότι :
α) την ερχόμενη 5ετία θα συνταξιοδοτηθούν μαζικά 3000-5000 γιατροί και
β) οι εργαζόμενοι γιατροί, προκειμένου να καλύψουν τα κενά, δουλεύουν ακόμα και 30 και 40 ώρες συνεχόμενες, ακόμα και 80 ώρες και 3 εφημερίες την εβδομάδα.
Άντε μετά από τόση κούραση να μην ξεχάσεις κανένα νυστέρι μέσα στον ασθενή... Τέλος είναι επιτακτική η ανάγκη κατάρτισης υγειονομικού χάρτη που θα δείχνει ξεκάθαρα τη δυσανάλογη κατανομή γιατρών-κατοίκων πανελλαδικά και τις πραγματικές ανάγκες σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Όλοι νομίζουν ότι το πιο δύσκολο είναι να μπεις στην ιατρική, αλλά πού να ήξεραν τι μας περιμένει αφού βγούμε, μέχρι να αρχίσουμε ειδικότητα... Αναμονές που φτάνουν μέχρι και τα 8 χρόνια! Αναμονές παράλογες, αν σκεφτεί κανείς ότι σύμφωνα με τις υπάρχουσες ανάγκες μπορούμε να δουλεύουμε άμεσα όλοι και ακόμη περισσότεροι. Αναμονές που μπορούν και πρέπει άμεσα να μηδενιστούν με την υιοθέτηση επιτέλους του αιτήματος των σχημάτων ΕΑΑΚ ιατρικής για άμεση αποσυμφόρηση της λίστας αναμονής για ειδικότητα. Η κυβέρνηση όμως, απολαμβάνοντας την στήριξη των καθεστωτικών παρατάξεων (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ) έχει άλλα σχέδια... Συστηματικά προωθεί εξετάσεις για την έναρξη ειδικότητας προσπαθώντας να σπάσει το ενιαίο πτυχίο της ιατρικής, δηλαδή να το αποσυνδέσει από τα εργασιακά-επαγγελματικά του δικαιώματα και να νομιμοποιήσει τις αδιέξοδες πολιτικές της όλα αυτά τα χρόνια στο χώρο της Υγείας.

Στα μακάβρια όμως σχέδιά της για την Υγεία υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο. Απέναντί τους συγκροτήθηκε ένα πλατύ μέτωπο Παιδείας-Εργασίας που έδειξε έμπρακτα το δρόμο της νίκης μέσα από τους συλλογικούς και συντονισμένους αγώνες φοιτητών και εργαζομένων. Οι νοσοκομειακοί γιατροί μαζί με το Σύλλογο Φοιτητών Ιατρικής Αθήνας έδωσαν μάχες και πέτυχαν υλικές νίκες: κατάφεραν πέρυσι να ανοίξουν 1200 θέσεις για ειδικότητα, απέσπασαν δέσμευση από τον υπουργό για απόσυρση του νομοσχεδίου για άμισθη ειδικότητα, υπέγραψαν ευνοϊκή σύμβαση εργασίας για τους γιατρούς με το υπουργείο την 1/12 και πιο πρόσφατη επιτυχία είναι η προκήρυξη 500 επιπλέον θέσεων για ειδικότητα στα τέλη Μάρτη! Όλα αυτά (κοινός αγώνας φοιτητών-εργαζομένων, συλλογικοί αγώνες ως μοναδικός αξιόπιστος τρόπος για την επίτευξη νικών, πάλη από μέρους των φοιτητών για τα θέματα της εργασίας και όλα ευρύτερα τα κοινωνικά θέματα) φαίνονται και είναι ξεκάθαρα για όλους τους φοιτητές. Για αυτό το λόγο οι καθεστωτικές παρατάξεις που αποθεώνουν τον ατομισμό και προσπαθούν συνεχώς να μας πείσουν ότι τους φοιτητές δεν τους αφορούν τα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα και δεν πρέπει να συμμετέχουν σε εργατικές κινητοποιήσεις πέφτουν στο κενό. Τέλος, όλα αυτά τα απλά πράγματα αντικατοπτρίζονται στη διαχρονική δράση της ΕΑΑΚ για τη συγκρότηση του φοιτητικού κινήματος εργατικής απεύθυνσης και κατεύθυνσης. Του φοιτητικού κινήματος δηλαδή που δεν θα περιμένει να αποφοιτήσει για να διεκδικήσει τους όρους εργασίας του, που θα δρα στο πλευρό των εργαζομένων και θα ενσωματώνει αιτήματα του κόσμου της δουλειάς.

Σε σχέση με την εργασιακή μας προοπτική συνεχίζουμε να παλεύουμε για:

• Απόσυρση της ρύθμισης για την άμισθη ειδικότητα.
• Άμεσο άνοιγμα 500 θέσεων ειδικότητας και την κατανομή τους σε νοσοκομεία και σε ειδικότητες.
• Έκδοση χρονοδιαγράμματος για το άνοιγμα των 1300 θέσεων ειδικότητας που προβλέπονται στην αρχική συλλογική σύμβαση εργασίας. Δέσμευση για νέες μαζικές προσλήψεις ειδικευόμενων κυρίως, αλλά και ειδικευμένων γιατρών στη βάση των πραγματικών αναγκών του ΕΣΥ.
• Κατάρτιση υγειονομικού χάρτη.
• Άμεσες πληρώσεις των κενών που προκύπτουν από τις άδειες των ειδικευόμενων (πχ άδεια επιλοχείας) από τον επόμενο στη λίστα αναμονής ειδικευόμενο.
• Κατάργηση του γραφειοκρατικού κενού μεταξύ ολοκλήρωσης της ειδικότητας από έναν ειδικευόμενο και πρόσληψης του επόμενου.
• Προκήρυξη των αγροτικών κάθε 15 μέρες.